III KK 145/16

Sprawa dotyczyła kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego L.Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 11 grudnia 2015 r., który zmienił wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 17 września 2015 r. Sąd Rejonowy pierwotnie skazał L.Ł. za dwa przestępstwa z art. 193 k.k. w zb. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k., wymierzając karę 10 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu i nakazując zachowanie odległości od pokrzywdzonej. Apelację wniósł prokurator, zarzucając rażącą niewspółmierność kary. Sąd Okręgowy uwzględnił apelację, zmieniając wyrok i wymierzając karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. Obrońca w kasacji zarzucił naruszenie prawa materialnego (art. 54 § 2 k.k., art. 58 § 1 k.k.) poprzez nieuwzględnienie pozytywnej prognozy kryminologicznej i stosowanie kary bezwzględnego pozbawienia wolności jako ultima ratio, a także naruszenie prawa procesowego (art. 438 pkt 3 i 4 k.p.k. w zw. z art. 214 § 1 k.p.k.) poprzez zmianę ustaleń faktycznych bez wywiadu środowiskowego. Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną, wskazując na błędy formalne wniosku kasacyjnego oraz brak podstaw do kwestionowania oceny Sądu Okręgowego co do wymiaru kary i prognozy kryminologicznej. Podkreślono, że Sąd Najwyższy nie jest władny uchylić wyrok sądu odwoławczego i utrzymać w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Zwrócono uwagę, że przepis art. 214 § 1 k.p.k. nie nakłada kategorycznego obowiązku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, a sądy dysponowały wystarczającymi danymi. Ostatni zarzut dotyczący rażącej surowości kary został uznany za niedopuszczalny w postępowaniu kasacyjnym. Skazanego zwolniono od kosztów postępowania kasacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający