III CZP 81/04

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w Warszawie, dotyczące tego, czy sąd orzekający w sprawie o eksmisję z lokalu mieszkalnego może samodzielnie ustalać, że nie doszło do wygaśnięcia spółdzielczego lokatorskiego prawa do mieszkania na skutek niezachowania warunków przewidzianych w ustawie o ochronie praw lokatorów, mimo istnienia prawomocnej uchwały spółdzielni mieszkaniowej o wykluczeniu dotychczas uprawnionego członka ze spółdzielni. Sąd Najwyższy podjął uchwałę, zgodnie z którą sąd orzekający w sprawie o eksmisję z lokalu mieszkalnego nie jest uprawniony – w razie niezaskarżenia uchwały o wykluczeniu członka ze spółdzielni mieszkaniowej – do ustalenia, że nie doszło do wygaśnięcia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu na skutek niezachowania przesłanek określonych w art. 11 ust. 8 w związku z art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów. Uzasadnienie wskazuje, że ustawa o ochronie praw lokatorów stanowi odrębną regulację ograniczającą możliwości rozwiązania stosunku prawnego, a wykładnia jej przepisów powinna być ścisła. Wykluczenie członka ze spółdzielni, prowadzące do wygaśnięcia jego prawa do lokalu, nie może nastąpić z innych przyczyn niż wymienione w art. 11 u.o.p.l. W przypadku zalegania z opłatami, spółdzielnia musi spełnić wymogi określone w art. 11 ust. 2 pkt 2 u.o.p.l. Uchwała spółdzielni o wykluczeniu członka, podjęta bez spełnienia tych przesłanek, może być unieważniona przez sąd na podstawie art. 42 Prawa spółdzielczego, jeśli zostanie zaskarżona. Jeżeli jednak uchwała nie została zaskarżona, sąd w sprawie o eksmisję nie jest uprawniony do samodzielnego badania jej zgodności z prawem i ustalania wygaśnięcia prawa do lokalu.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający