III CZP 47/07
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpatrzył zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim, dotyczące dopuszczalności drogi sądowej w sprawie o zapłatę należności za przechowywanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym. Sąd Najwyższy podjął uchwałę stwierdzającą niedopuszczalność drogi sądowej w takich przypadkach. Uzasadnienie wskazuje, że stosunek prawny wynikający z parkowania pojazdu usuniętego z drogi i nieodebranego przez właściciela, który następnie przechodzi na własność Skarbu Państwa, ma charakter administracyjny, a nie cywilnoprawny. Nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania w rozumieniu prawa cywilnego. Spory dotyczące opłat za parkowanie w takich sytuacjach powinny być rozstrzygane w drodze administracyjnej, a nie sądowej.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUstalenie, że spory dotyczące należności za parkowanie pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa z mocy prawa, nie podlegają drodze sądowej, a właściwe jest postępowanie administracyjne.
Dotyczy specyficznej sytuacji przejścia własności pojazdu na Skarb Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym.
Zagadnienia prawne (1)
Czy dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia przez prowadzącego parking od Skarbu Państwa należności za przechowywanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Niedopuszczalna jest droga sądowa.
Uzasadnienie
Stosunek prawny między prowadzącym parking a Skarbem Państwa w przypadku pojazdu, który przeszedł na własność Skarbu Państwa z mocy prawa, ma charakter administracyjny, a nie cywilnoprawny. Nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania w rozumieniu prawa cywilnego.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Wioletta Z. | osoba_fizyczna | powód |
| Piotr Z. | osoba_fizyczna | powód |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | pozwany |
| Naczelnik Urzędu Skarbowego w G.W. | organ_państwowy | pozwany |
Przepisy (8)
Główne
Pr.r.d. art. 130a § ust. 10
Prawo o ruchu drogowym
Pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie sześciu miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy.
Pomocnicze
u.p.e.a.
Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji
Przepisy dotyczące przechowywania ruchomości stosuje się do rzeczy, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, skarbowym, administracyjnym, cywilnym lub w sprawach o wykroczenia.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji art. 3 § pkt 1 lit. a
Odesłanie do stosowania przepisów u.p.e.a. do rzeczy, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji art. 3 § pkt 1 lit. b
Przepisy dotyczące przechowywania ruchomości na podstawie przepisów o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów § § 3 pkt 1 lit. a
Podstawa do odbioru pojazdu uzależniona od uiszczenia opłaty za usunięcie i parkowanie.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów § § 5 i 6
Tryb administracyjny powiadamiania o przejściu pojazdu na własność Skarbu Państwa.
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów § § 7 ust. 2 i § 8 ust. 1
Obowiązek powiadomienia urzędu skarbowego i podmiotu wydającego dyspozycję o nieodebraniu pojazdu, a następnie orzeczenie o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.
k.p.c. art. 390 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Podstawa do podjęcia uchwały przez Sąd Najwyższy.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Stosunek prawny wynikający z parkowania pojazdu, który przeszedł na własność Skarbu Państwa z mocy prawa, ma charakter administracyjny, a nie cywilnoprawny. • Nie dochodzi do zawarcia umowy przechowania w rozumieniu prawa cywilnego. • Spory dotyczące opłat za parkowanie w takich sytuacjach powinny być rozstrzygane w drodze administracyjnej.
Odrzucone argumenty
Argumentacja sugerująca dopuszczalność drogi sądowej dla dochodzenia należności za parkowanie pojazdu, który stał się własnością Skarbu Państwa z mocy prawa.
Godne uwagi sformułowania
Niedopuszczalna jest droga sądowa w sprawie z powództwa jednostki prowadzącej parking przeciwko Skarbowi Państwa o zapłatę należności za parkowanie pojazdu, którego własność przeszła na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. • Stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie, określane także w powołanych przepisach jako przechowywanie usuniętych pojazdów, nie ma charakteru cywilnoprawnego. • Jest to typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych.
Skład orzekający
Henryk Pietrzkowski
przewodniczący-sprawozdawca
Teresa Bielska-Sobkowicz
członek
Marian Kocon
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Ustalenie, że spory dotyczące należności za parkowanie pojazdów, które przeszły na własność Skarbu Państwa z mocy prawa, nie podlegają drodze sądowej, a właściwe jest postępowanie administracyjne."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji przejścia własności pojazdu na Skarb Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia proceduralnego, które może mieć znaczenie praktyczne dla wielu podmiotów prowadzących parkingi i dla organów państwowych. Wyjaśnia granice między prawem cywilnym a administracyjnym w kontekście opłat za parkowanie.
“Czy możesz pozwać Skarb Państwa o zapłatę za parking? Sąd Najwyższy wyjaśnia.”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.