III CO 762/26Odmowa oznaczenia sądu właściwego rozwód 14

Sąd Okręgowy w Sieradzu zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, powołując się na art. 45 k.p.c. Uzasadnienie wniosku opierało się na fakcie, że strony ostatni raz wspólnie zamieszkiwały za granicą (Senegal), a ich ostatnie wspólne miejsce zamieszkania w Polsce nie jest znane. Dodatkowo, pozwany nie posiadał miejsca zamieszkania ani zwykłego pobytu na terytorium Polski. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek, odmówił oznaczenia sądu właściwego. W uzasadnieniu wskazano, że oznaczenie sądu przez Sąd Najwyższy jest uzasadnione jedynie w sytuacji, gdy nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej na podstawie przepisów ogólnych, w tym art. 41 k.p.c. Przepis ten stanowi, że powództwo o rozwód wytacza się przed sąd okręgu, w którym małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeśli choć jedno z nich tam nadal mieszka. W braku takiej podstawy, właściwy jest sąd miejsca zamieszkania pozwanego, a następnie powoda. Sąd Najwyższy podkreślił, że powódka podała w pozwie swoje miejsce zamieszkania w S., a Sąd Okręgowy nie wykazał, aby to wskazanie było nieprawdziwe. W związku z tym, właściwość miejscową można było ustalić na podstawie art. 41 zd. 2 in fine k.p.c., co wykluczało potrzebę oznaczenia sądu przez Sąd Najwyższy.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający