III CO 59/25

Sąd Okręgowy w Warszawie zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o rozwód, powołując się na art. 45 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy uznał, że nie jest możliwe ustalenie właściwości miejscowej na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, ponieważ ostatnie wspólne miejsce zamieszkania stron znajdowało się za granicą, pozwany zamieszkuje za granicą, a powódka ma miejsce zamieszkania w Polsce. Sąd Najwyższy odmówił jednak oznaczenia sądu właściwego. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 41 § 1 k.p.c., w sprawach o rozwód właściwość miejscową ustala się przede wszystkim według ostatniego wspólnego miejsca zamieszkania małżonków, jeżeli choć jedno z nich tam nadal mieszka. W przypadku braku takiej podstawy, właściwy jest sąd miejsca zamieszkania strony pozwanej, a w ostateczności sąd miejsca zamieszkania powoda. Sąd Najwyższy podkreślił, że oznaczenie sądu na podstawie art. 45 k.p.c. jest uzasadnione tylko wtedy, gdy nie można ustalić właściwości na podstawie art. 41 k.p.c. W tej sprawie, skoro powódka ma miejsce zamieszkania w Polsce, można ustalić właściwość miejscową sądu na podstawie art. 41 zd. 2 k.p.c., co czyni wniosek o oznaczenie sądu bezzasadnym.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający