III CA 739/21

Sprawa dotyczyła roszczenia B. W. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. o zapłatę odszkodowania za szkodę komunikacyjną. Sąd Rejonowy w Zgierzu zasądził od pozwanego ubezpieczyciela na rzecz powoda kwotę 55.000 zł wraz z odsetkami, uznając, że celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu wynoszą 170.358,58 zł, a ubezpieczyciel wypłacił jedynie 114.808,56 zł. Sąd pierwszej instancji oparł się na opinii biegłego, który ustalił, że uszkodzone części były oryginalne i poprzednie naprawy wykonano zgodnie z technologią producenta. Sąd odrzucił argumenty pozwanego o możliwości naprawy przy użyciu części jakości Q oraz o obowiązku poszkodowanego do korzystania z rabatów oferowanych przez ubezpieczyciela, wskazując na brak dowodów co do dostępności i jakości tych części oraz na prawo poszkodowanego do wyboru warsztatu i części. Pozwany ubezpieczyciel złożył apelację, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, w tym wybiórczą ocenę dowodów i błędną wykładnię przepisów dotyczących związku przyczynowego i obowiązku minimalizacji szkody. Sąd Okręgowy oddalił apelację, w pełni podzielając ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego. Sąd odwoławczy podkreślił, że ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa, a zarzuty apelacji nie wykazały uchybień w rozumowaniu sądu. Sąd Okręgowy potwierdził, że poszkodowanemu należy się pełne odszkodowanie, a ubezpieczyciel nie może narzucać wyboru warsztatu ani rodzaju części, jeśli nie prowadzi to do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego. Sąd uznał, że pozwany nie wykazał, aby zastosowanie rabatów i części alternatywnych było możliwe i uzasadnione w tej konkretnej sytuacji, a także nie udowodnił, że poszkodowany naruszył obowiązek współdziałania.

Zagadnienia prawne (2)