III Ca 1637/14

Sprawa dotyczyła roszczeń powodów A. K. oraz małoletnich K. S. i M. S. o zapłatę solidarnie od pozwanych R. G. i Z. G. kwoty 10 698 zł z odsetkami, tytułem czynszu dzierżawnego i zwrotu kosztów za lata 2009-2012. Sąd Rejonowy w Kutnie wyrokiem z dnia 22 lipca 2014 r. zasądził od pozwanych na rzecz powodów kwotę 9192,60 zł z odsetkami i zwrot kosztów procesu, oddalając powództwo w pozostałym zakresie. Od tego wyroku apelacje wniosły obie strony. Pozwani zarzucali m.in. sprzeczność ustaleń z dowodami w zakresie zapłaty czynszu za rok 2011/2012 oraz niewyjaśnienie istotnych okoliczności dotyczących sposobu i terminu płatności. Powodowie zaskarżyli wyrok w części oddalającej ich powództwo (1308,62 zł), zarzucając naruszenie art. 233 kpc poprzez błędną ocenę dowodów i sprzeczne z logiką ustalenia. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelacje, uznał je za bezzasadne. Sąd podzielił ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, uznając je za prawidłowe i oparte na wszechstronnym rozważeniu materiału dowodowego. W szczególności Sąd Okręgowy nie dopatrzył się naruszenia art. 233 § 1 kpc przez Sąd Rejonowy. Podkreślono niekonsekwencję twierdzeń pozwanych w kwestii zapłaty czynszu oraz ogólnikowość zeznań świadka H. Ś. W odniesieniu do apelacji powodów, Sąd Okręgowy uznał, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił brak dowodów na zawarcie umowy dzierżawy za rok 2009/2010 i zwrot kosztów orki, a także trafnie zauważył rozbieżności w materiale dowodowym dotyczącym wysokości kwot, ilości materiału siewnego i powierzchni pola. W konsekwencji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 kpc oddalił obie apelacje. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 100 kpc.

Zagadnienia prawne (2)