III AUa 1181/13

Sprawa dotyczyła odwołania C.S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 1 marca 2013 r. dotyczącej waloryzacji emerytury. ZUS zwaloryzował świadczenie ubezpieczonej wskaźnikiem 104%, co skutkowało ustaleniem wysokości emerytury na 1 377 zł. C.S. zakwestionowała tę kwotę, domagając się ustalenia jej świadczenia na 2 258,35 zł oraz zasądzenia 100 000 zł zadośćuczynienia za straty materialne i moralne. Sąd Okręgowy w Lublinie postanowieniem z 5 września 2013 r. przekazał wniosek o ustalenie wysokości emerytury do ZUS, a wniosek o zadośćuczynienie odrzucił jako niedopuszczalny na drodze sądowej. Jednocześnie wyrokiem z tego samego dnia oddalił odwołanie od decyzji waloryzacyjnej, uznając ją za prawidłową. Sąd Okręgowy wskazał, że wskaźnik waloryzacji został ustalony zgodnie z komunikatem Ministra Pracy i Polityki Społecznej, a ubezpieczona nie przedstawiła merytorycznych zarzutów. C.S. wniosła apelację, domagając się uchylenia wyroku i wypłaty emerytury w wyższej kwocie oraz naprawienia szkody. Sąd Apelacyjny w Lublinie oddalił apelację, stwierdzając, że postępowanie sądowe ma charakter kontrolny wobec decyzji organu rentowego i zakres kontroli wyznacza odwołanie. Zwaloryzowanie emerytury przez ZUS było prostą operacją matematyczną i zostało przeprowadzone prawidłowo. Nowe żądania zgłoszone w apelacji, w tym o zadośćuczynienie, nie mogły być rozpoznawane w postępowaniu apelacyjnym zgodnie z art. 383 kpc, a także dlatego, że Sąd Okręgowy nie rozstrzygał o roszczeniu o zadośćuczynienie w zaskarżonym wyroku. W konsekwencji apelacja została oddalona jako bezzasadna i niedopuszczalna.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający