II UZ 145/00

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z wniosku Elżbiety K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi Ł. o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Sąd Apelacyjny w Łodzi odrzucił kasację wnioskodawczyni od wyroku z dnia 22 sierpnia 2000 r., ponieważ uznał, że kasacja w tej sprawie nie przysługuje ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia wynoszącą 4.500 zł rocznie, co nie spełniało wymogu 10 000 zł określonego w art. 3921 KPC. Pełnomocnik wnioskodawczyni złożył zażalenie, argumentując, że nowelizacja KPC z maja 2000 r. (Dz.U. Nr 48, poz. 554) dopuszcza wniesienie kasacji w sprawach z ubezpieczeń społecznych niezależnie od wartości przedmiotu sporu. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po dniu 1 lipca 2000 r., a zatem zastosowanie miały przepisy KPC w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 24 maja 2000 r. Sąd Najwyższy uznał pogląd wnioskodawczyni za chybiony. Wyjaśnił, że art. 3921 KPC w brzmieniu po nowelizacji nadal stanowi, iż generalną zasadą jest niedopuszczalność kasacji w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Wyjątek stanowiły sprawy o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego. W pozostałych sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, zgodnie z intencją ustawodawcy, o dopuszczalności kasacji decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia. Sąd Najwyższy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie było prawo wnioskodawczyni do renty, które już uzyskała, lecz kwestia związana z jej dalszym istnieniem, co nie stanowiło wyjątku od reguły. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał stanowisko Sądu Apelacyjnego za prawidłowe i oddalił zażalenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający