II UK 187/11

Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę kasacyjną wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego, który zmienił wcześniejsze orzeczenie i oddalił odwołanie od decyzji ZUS stwierdzającej obowiązek ubezpieczenia społecznego dla R. P. z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy zlecenia w Ośrodku Szkolenia Kierowców „M.”. Sąd Apelacyjny uznał, że umowy zawierane przez wnioskodawcę z R. P., mimo nazwania ich umowami o dzieło, w rzeczywistości miały charakter umów zlecenia. Kluczową kwestią była interpretacja art. 627 k.c. i art. 750 k.c. Sąd Apelacyjny argumentował, że umowa o dzieło wymaga zobowiązania do osiągnięcia określonego rezultatu, podczas gdy umowa zlecenia zobowiązuje do starannego przeprowadzenia czynności. W przypadku szkoleń kierowców, czynności wykonywane przez R. P. nie miały charakteru „nowego tworu”, a polegały na realizacji określonych zadań bez gwarancji sukcesu (zdania egzaminu). Sąd Najwyższy, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził tę interpretację. Podkreślono, że umowa o dzieło musi prowadzić do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu, który ma samoistny byt. Rezultaty niematerialne również muszą być postrzegalne i uchwytne. Natomiast czynności, bez względu na ich wynik, są charakterystyczne dla umów zlecenia lub świadczenia usług. Sąd Najwyższy stwierdził, że przedmiot spornych umów odpowiadał umowom o świadczenie usług, ponieważ zobowiązywały one do starannego przeprowadzenia czynności szkoleniowych, a nie do osiągnięcia rezultatu w postaci uzyskania prawa jazdy przez kursanta, co było obiektywnie nieosiągalne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający