II SA/Po 884/18Odmowa zasiłku celowego osadzonemu 2

Sprawa dotyczyła skargi wniesionej przez osobę odbywającą karę pozbawienia wolności, która posiadała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności i zwróciła się o przyznanie zasiłku celowego na zakup specjalistycznego komputera z oprogramowaniem dla osób niewidomych. Organ pierwszej instancji, Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, odmówił przyznania zasiłku, wskazując na art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało tę decyzję w mocy, podzielając argumentację organu pierwszej instancji. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, zaskarżył decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie przepisów ustawy o pomocy społecznej oraz Konstytucji RP, w tym prawa do zabezpieczenia społecznego i szczególnej opieki nad osobami niepełnosprawnymi. Skarżący argumentował, że odmowa przyznania pomocy jest niezgodna z Konstytucją i prawem europejskim, a brak komputera uniemożliwia mu samodzielną egzystencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd uznał, że przepis art. 13 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej ma charakter bezwzględnie obowiązujący i stanowi samoistną przesłankę do odmowy przyznania świadczeń osobom odbywającym karę pozbawienia wolności. Sąd podkreślił, że osoby osadzone w zakładach karnych pozostają na utrzymaniu państwa, a ich potrzeby socjalne są realizowane w ramach przepisów Kodeksu karnego wykonawczego, który zapewnia niezbędne minimum socjalne. Sąd odrzucił również argumenty dotyczące naruszenia Konstytucji, wskazując, że prawo do zabezpieczenia społecznego jest regulowane ustawowo, a przepisy KKW realizują ten obowiązek wobec osadzonych. Sąd stwierdził również, że wniosek nie dotyczył świadczeń opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 68 ust. 3 Konstytucji.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający