II PK 37/19

Sprawa dotyczyła roszczenia Z. L. o odprawę rentową po rozwiązaniu stosunku pracy ze Starostwem Powiatowym w W. na podstawie art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych, co nastąpiło w związku z prawomocnym skazaniem go za umyślne przestępstwo. Powód argumentował, że nabył prawo do renty wkrótce po rozwiązaniu stosunku pracy, co powinno uzasadniać przyznanie odprawy. Sądy niższych instancji oddaliły powództwo, uznając, że tryb rozwiązania umowy o pracę wyklucza istnienie wymaganego związku między ustaniem zatrudnienia a przejściem na rentę. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną, uchylił zaskarżony wyrok. Sąd Najwyższy podkreślił, że odprawa rentowa ma charakter socjalny i gratyfikacyjny, a jej celem jest złagodzenie skutków utraty zatrudnienia. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było szerokie rozumienie związku między ustaniem stosunku pracy a przejściem na rentę, obejmujące związki czasowe, przyczynowe i funkcjonalne. Sąd uznał, że rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 6a ustawy o pracownikach samorządowych nie wyklucza automatycznie prawa do odprawy, jeśli istnieje taki związek. Podkreślono, że ustawodawca, chcąc wyłączyć prawo do odprawy w określonych sytuacjach (np. przy zwolnieniu dyscyplinarnym), zazwyczaj wyraźnie to zaznacza w przepisach. Sąd Najwyższy powołał się na uchwałę składu siedmiu sędziów (III PZP 1/17), która stwierdziła, że rozwiązanie stosunku pracy na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. nie wyklucza prawa do odprawy, jeśli istnieje związek czasowy lub funkcjonalny z przejściem na emeryturę. Sąd Najwyższy w obecnym składzie w pełni podzielił to stanowisko, uznając, że powództwo o odprawę nie powinno być oddalane jedynie z powodu sposobu rozwiązania stosunku pracy, chyba że zastosowanie znajdzie art. 8 k.p. (zasady współżycia społecznego). W związku z tym sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający