II OZ 1626/25Odrzucenie skargi brak pesel

Sprawa dotyczyła zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło skargę skarżącego na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd I instancji odrzucił skargę, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), ponieważ skarżący, będący osobą fizyczną, nie podał swojego numeru PESEL ani nie złożył oświadczenia o jego nieposiadaniu, mimo wezwania sądu do uzupełnienia tego braku formalnego. Wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego, a termin na jego wykonanie upłynął bezskutecznie. W zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że brak podania informacji o nieposiadaniu numeru PESEL stanowi podstawę do odrzucenia skargi, a także naruszenie art. 45 Konstytucji RP poprzez pozbawienie możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pierwsze pismo w sprawie składane przez osobę fizyczną powinno zawierać numer PESEL lub oświadczenie o jego nieposiadaniu. Sąd I instancji prawidłowo wezwał do uzupełnienia tego braku, a po jego nieuzupełnieniu był zobowiązany do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. NSA zaznaczył, że sąd nie ma obowiązku samodzielnego poszukiwania numeru PESEL strony w aktach administracyjnych, a obowiązek ten wynika wprost z przepisów ustawy procesowej. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia Konstytucji, wskazując, że skarżący miał zagwarantowany udział w postępowaniu pod warunkiem dopełnienia wymogów formalnych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający