II OZ 1570/25

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w Izbie Ogólnoadministracyjnej rozpoznał na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2025 r. WSA odrzucił zażalenie K. P. na postanowienie z dnia 16 czerwca 2025 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej K. P. Sąd I instancji powołał się na art. 194 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), zgodnie z którym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej musi być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Skarżąca została pouczona o tym wymogu, jednak jej zażalenie nie spełniało tego warunku, co stanowiło brak nieusuwalny. NSA uznał, że WSA prawidłowo odrzucił zażalenie K. P. z powodu naruszenia tzw. „przymusu adwokacko-radcowskiego”. Zażalenie R. P. zostało odrzucone jako niedopuszczalne. NSA odwołał się do art. 197 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że do postępowania zażaleniowego stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a., skarga kasacyjna (a przez to i zażalenie w tym trybie) podlega odrzuceniu, gdy jest niedopuszczalna. Niedopuszczalność może wynikać z przyczyn podmiotowych, np. gdy środek zaskarżenia wniesie osoba niebędąca adresatem postanowienia. W tej sprawie zaskarżone postanowienie dotyczyło odrzucenia zażalenia K. P. i jego skutki prawne dotyczyły wyłącznie tej osoby. R. P. nie był stroną, której przysługiwało prawo do zaskarżenia tego postanowienia, stąd jego zażalenie było niedopuszczalne.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający