II OSK 2313/25

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną M. J. i T. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło ich skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 lipca 2010 r. nr LXXXVI/2540/2010 w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, argumentując, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego ma charakter intencyjny, nie przesądza o przeznaczeniu nieruchomości i nie narusza indywidualnego interesu prawnego skarżących, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 u.s.g., twierdząc, że wykazali naruszenie ich interesu prawnego, oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. z powodu wadliwego uzasadnienia WSA. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął brak legitymacji skargowej skarżących. Sąd podkreślił, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego jest aktem formalnym, który nie wywołuje skutków materialnoprawnych, a dopiero uchwalony plan miejscowy (akt prawa miejscowego) ustala przeznaczenie terenu. NSA powołał się na ugruntowane orzecznictwo, zgodnie z którym subiektywne przewidywania co do ustaleń projektowanego planu nie mogą być źródłem legitymacji skargowej. Sąd odrzucił również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., stwierdzając, że uzasadnienie WSA było wystarczające do kontroli instancyjnej. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, a wniosek o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od postanowienia WSA został oddalony zgodnie z art. 209 P.p.s.a.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający