II OSK 1174/21Kara administracyjna przewoźnik wizą granica

Sprawa rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczyła skargi kasacyjnej przewoźnika "S." z siedzibą w R. od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej o nałożeniu kary administracyjnej. Kara została nałożona za przywiezienie do granicy RP obywatelki Ukrainy, A. R., która nie posiadała ważnej wizy uprawniającej do wjazdu i pobytu na terytorium Polski. Przewoźnik podnosił zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym art. 459 ust. 1 i art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (uoc), kwestionując wykładnię tych przepisów i argumentując, że brak było podstaw do ich zastosowania. Twierdził, że podjął wszelkie niezbędne środki, a odpowiedzialność przewoźnika nie powinna mieć charakteru automatycznego, lecz uwzględniać zasadę proporcjonalności i ograniczone możliwości kontrolne w porównaniu do Straży Granicznej. Podnosił również zarzut naruszenia art. 462 ust. 3 pkt 2 uoc poprzez niezastosowanie przepisu pozwalającego na odstąpienie od kary w przypadku dołożenia należytej staranności. WSA w Warszawie oddalił skargę, uznając odpowiedzialność przewoźnika za obiektywną i wynikającą z niezachowania należytej staranności przez jego pracownika przy kontroli dokumentów. NSA podzielił to stanowisko, podkreślając, że obowiązek przewoźnika obejmuje podjęcie wszelkich niezbędnych środków w celu upewnienia się, że cudzoziemiec posiada ważne dokumenty uprawniające do wjazdu. Stwierdzono, że przeoczenie przez pracownika przewoźnika faktu, iż wiza zaczyna obowiązywać dopiero następnego dnia, świadczy o niezachowaniu wymaganej staranności. NSA uznał, że przepisy uoc nie naruszają zasady proporcjonalności i nie ma podstaw do skierowania pytań prejudycjalnych do TSUE. W konsekwencji, skarga kasacyjna została oddalona.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający