II KZ 61/24

Sprawa dotyczyła zażalenia pełnomocnika L. L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 20 września 2024 r., sygn. II Kp 50/24, o odmowie przyjęcia kasacji od postanowienia Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. II Kp 50/24. Postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16 lipca 2024 r. utrzymało w mocy postanowienie prokuratora o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 30 listopada 2023 r. o umorzeniu śledztwa. Kasacja została wniesiona przez pełnomocnika L. L., a Przewodniczący Wydziału II Karnego Sądu Rejonowego odmówił jej przyjęcia, powołując się na art. 519 k.p.k. i uznając kasację za niedopuszczalną z mocy ustawy. Sąd Najwyższy, rozpoznając zażalenie, zważył, że kwestię zakresu przedmiotowego kasacji reguluje art. 519 k.p.k. w odniesieniu do kasacji wnoszonej przez strony. Zgodnie z tym przepisem, kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego. Sąd Najwyższy uznał, że odwołanie się do art. 519 k.p.k. w zaskarżonym zarządzeniu było trafne i uzasadniało odmowę przyjęcia kasacji. Rozważania dotyczące prawomocności formalnej i materialnej, choć istotne, powinny być rozpatrywane w kontekście art. 521 k.p.k., a nie art. 519 k.p.k. W konsekwencji, Sąd Najwyższy postanowił nie uwzględnić zażalenia i utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający