II KK 421/26Kasacja bez rozpoznania niedopuszczalnosc 5

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał na posiedzeniu w dniu 29 czerwca 2026 r. kwestię dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego A. K. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt IX Ka 352/25, który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt V K 71/20. Wyrokiem tym A. K. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 4 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby. Obrońca skazanego wniósł kasację, zarzucając m.in. obrazę art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez zaniechanie oceny prawidłowości kwalifikacji prawnej czynu jako wyłudzenia, sugerując, że mógł to być czyn z art. 284 § 1 k.k. (przywłaszczenie), co skutkowałoby przedawnieniem karalności. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k., uznał kasację za niedopuszczalną z mocy ustawy. Podkreślono, że kasacja na korzyść jest dopuszczalna w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia, chyba że zachodzą uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k. W niniejszej sprawie powołanie się na przedawnienie było jedynie formalne i służyło obejściu ustawowych kryteriów kasacyjnych, a nie stanowiło rzeczywistego uchybienia z art. 439 k.p.k. W związku z tym kasację pozostawiono bez rozpoznania, a skazanego A. K. zwolniono od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. ze względu na jego stan majątkowy i względy słuszności.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający