II KK 421/26

II KK 421/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 29 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Tomasz Artymiuk 
  
w sprawie A. K. (K.) 
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 29 czerwca 2026 r.  
z urzędu, kwestii dopuszczalności kasacji obrońcy skazanego  
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie 
z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt IX Ka 352/25, 
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w 
Warszawie 
z dnia 14 listopada 2024 r., sygn. akt V K 71/20, 
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 in 
fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. i art. 637 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. 
  
p o s t a n o w i ł: 
1. pozostawić kasację bez rozpoznania; 
2. 
zwolnić 
skazanego 
A.K. 
od 
ponoszenia 
kosztów 
postępowania kasacyjnego. 
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt 
IX Ka 352/25, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę A. K. , utrzymał w 
mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 14 

II KK 421/26 
2 
 
listopada 2024 r., sygn. akt V K 71/20, którym to wyrokiem oskarżony A. K. uznany 
został za winnego popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w 
zw. z art. 4 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia 
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat tytułem próby  
Kasację od orzeczenia Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, który 
na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: 
„obrazę art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. polegającą na zaniechaniu dokonania oceny 
prawidłowości przyjętej przez Sąd I Instancji kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego 
(pomimo formułowanych w tym zakresie tez apelacji) - to jest wyłudzenia mienia a w 
szczególności realizacji znamienia wprowadzenia w błąd PFRON i PZG w sytuacji, 
gdy: 
1. zawarcie aneksu nr 2 do umowy dotyczącej finansowania Programu Partner III —          
>>Być atrakcyjnym na rynku pracy<< oraz  
2. rozliczenie wykonania tegoż Programu polegające na przedłożeniu dokumentów 
w postaci tabel dokumentujących realizację zadań oraz oświadczenia zarządu 
PZG nastąpiło po przyznaniu i wypłaceniu dotacji, a zatem opis czynu zawarty w 
sentencji wyroku wskazuje, że zidentyfikowane zachowania A. K. mogły co 
najwyżej wyczerpać znamię czynu z art. 284 § 1 k.k., co w konsekwencji winno 
skutkować umorzeniem postępowania wobec przedawnienia karalności czynu”. 
 W oparciu o tak sformułowany zarzut autor kasacji wniósł o „zmianę wyroku 
Sądu Okręgowego i umorzenie postępowania, względnie uchylenie zaskarżonego 
orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w II Instancji”.  
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej W 
Warszawie wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Przedmiotowa kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy w związku z tym 
konieczne było – wbrew sugestii oskarżyciela publicznego zawartej w pisemnej 
odpowiedzi na kasację – nie jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, lecz 
pozostawienie bez rozpoznania, a to stosownie do dyspozycji art. 531 § 1 k.p.k. w 
zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k. Uznanie 

II KK 421/26 
3 
 
kasacji za oczywiście bezzasadną jest bowiem możliwe wyłącznie w odniesieniu do 
nadzwyczajnego środka odwoławczego, który jest dopuszczalny, a tym samym 
podlega merytorycznemu rozpoznaniu. 
Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść 
wyłącznie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo 
skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej 
wykonania. Ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej przez stronę z 
powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz 
kasacji jednego z podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 524 § 4 pkt 2 k.p.k.).  
Zapadłym w tej sprawie wyrokiem sąd ad quem utrzymał w mocy wyrok Sądu 
Rejonowego, w tym w części orzeczenia o karze roku i sześciu miesięcy pozbawienia 
wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat tytułem próby.  
W kasacji wniesionej przez obrońcę wskazano wprawdzie na uchybienie 
określone w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w związku z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., tj. jest 
przedawnienie karalności, rzecz w tym – co akurat w powyższym zakresie trafnie 
zdiagnozował w swoim piśmie prokurator – że był to zabieg pozorny, służący do 
obejścia ustawowych kryteriów i ograniczeń kasacyjnych.  
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że jedynie formalne 
powołanie się na uchybienie przewidziane w art. 439 § 1 k.p.k., bądź całkowicie 
bezpodstawne nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi 
naruszenia prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną kasacji 
podlegającej ograniczeniom określonym w art. 523 § 2 k.p.k. (zob. postanowienie z 
dnia 10 grudnia 2014 r., IV KK 215/14, OSNKW 2015, z. 5, poz. 43 i powołane tam 
judykaty).  
W niniejszej spawie obrońca twierdzenie o przedawnieniu karalności, opiera 
na wyrażonej przez siebie sugestii, że czyn przypisany A. K. przez Sąd pierwszej 
instancji, co zaakceptował Sąd odwoławczy, powinien zostać – stosownie do ustaleń 
faktycznych poczynionych przez sądy, które znalazły odzwierciedlenie w opisie 
czynu – zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 284 § 1 k.k., a nie z art. 286 § 1 
k.k. Oczywiste w tym stanie rzeczy jest, że tak zredagowany zarzut wyłącznie 
werbalnie odnosi się do bezwzględnej przyczyny odwoławczej w nim zawartej w 
powiązaniu z ujemną przesłanką procesową określona w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., gdyż 

II KK 421/26 
4 
 
przyjęcie kwalifikacji tego czynu jako przestępstwa przywłaszczenia wymagałby 
postawienia pod adresem orzeczenia zapadłego w instancji ad quem zarzutu bądź 
naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zakresie kontroli ustaleń faktycznych, bądź art. 455 
k.p.k. (a więc zarzutów w realiach tej sprawy niedopuszczalnych) i dopiero w 
wypadku ich skuteczności czynienie rozważań na gruncie instytucji przedawnienia.         
Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej, 
zwalniając jednocześnie skazanego (art. 624 § 1 k.p.k.) od ponoszenia kosztów 
sądowych postępowania kasacyjnego, za czym przemawia zarówno jego stan 
majątkowy, jak i względy słuszności, bowiem nie powinien on ponosić negatywnych 
konsekwencji sporządzenia przez obrońcę niedopuszczalnej kasacji. 
 
Od niniejszego postanowienia środek odwoławczy nie przysługuje (art. 430 § 2 
k.p.k.) 
 
SSN (Tomasz Artymiuk) 
 
[J.J.] 
[a.ł]