II K 159/15

Sprawa dotyczyła oskarżenia S. B. (1) i M. G. o przywłaszczenie mienia firmy (...) L. Z. (1) na kwotę 205.112,40 zł, w postaci płytek ceramicznych stanowiących przedmiot zastawu, w okresie od stycznia do lipca 2009 roku. Oskarżeni, będący wynajmującymi lokal, mieli dopuścić się tego czynu w związku z zaległościami czynszowymi najemcy. Sąd ustalił, że spółka oskarżonych wynajęła lokal firmie (...) L. Z. (1). Firma najemcy miała problemy finansowe i zalegała z czynszem. Po rozwiązaniu umowy najmu i wezwaniu do opuszczenia lokalu, oskarżeni, za radą radcy prawnego M. Ł. (1), zastawili i zaplombowali lokal. Następnie, również za radą radcy prawnego, sprzedali część zajętego towaru (płytek ceramicznych), uzyskując kwotę 4720 zł, którą wpłacili do kasy spółki. Sąd uznał, że choć sprzedaż zajętego mienia przez wierzyciela bez postępowania egzekucyjnego jest niezgodna z prawem (art. 312 kc), to oskarżeni działali w warunkach usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności czynu (art. 30 kk). Kluczowe było to, że oskarżeni, nieposiadający wiedzy prawniczej, w pełni ufali radom swojego radcy prawnego, który doradził im takie działania. Sąd podkreślił, że oskarżeni nie mieli świadomości, że takie działania są nielegalne i nie mieli zamiaru popełnienia przestępstwa. Wartość rzekomo przywłaszczonego mienia była również sporna, a szacunki pokrzywdzonej strony znacząco wzrastały w trakcie postępowania. Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 17 § 1 pkt. 2 kpk uniewinnił oskarżonych od popełnienia zarzucanego im czynu, obciążając jednocześnie oskarżyciela subsydiarnego kosztami postępowania.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający