II GSK 229/25

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za brak przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu w trakcie przewozu towaru objętego systemem monitorowania (ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że organy prawidłowo zastosowały przepisy i nałożyły karę, odrzucając argumenty skarżącego o braku podstaw do odstąpienia od jej nałożenia. Sąd podkreślił, że skarżący dopuścił się dwóch naruszeń, a odstąpienie od nałożenia kary za jedno z nich (zgłoszenie niezgodnych danych) nie oznaczało automatycznego odstąpienia od kary za drugie naruszenie (brak danych geolokalizacyjnych). Skarga kasacyjna zarzucała Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania (m.in. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a.) oraz prawa materialnego (m.in. art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 u.ś.m., Konstytucji RP, Prawa przedsiębiorców, a także przepisów UE). Skarżący argumentował, że naruszenie miało charakter formalny, nie stwarzało zagrożenia dla interesu fiskalnego, a kara była nieproporcjonalna. Podkreślał, że w interesie publicznym nie leży karanie legalnie działającego przedsiębiorcy za formalne nieprawidłowości. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy, w tym dopuszczenie się przez skarżącego deliktu, został prawidłowo ustalony. NSA odrzucił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, wskazując, że organy prawidłowo zinterpretowały pojęcie "interesu publicznego" w kontekście ustawy o systemie monitorowania. Sąd podkreślił, że odstąpienie od nałożenia kary wymagało wykazania ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego, a w tym przypadku żadna z tych przesłanek nie została spełniona. NSA zwrócił uwagę, że skarżący dopuścił się dwóch naruszeń, a odstąpienie od kary za jedno z nich było już wyrazem daleko idącej spolegliwości organów. Sąd uznał, że kara ma przede wszystkim funkcję prewencyjną i odstraszającą, a jej nałożenie nie godzi w interes publiczny, zwłaszcza w przypadku profesjonalnego podmiotu zobowiązanego do przestrzegania prawa. NSA odrzucił również zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów UE, stwierdzając, że kara była zgodna z przepisami, a argumenty skarżącego dotyczyły jego własnego interesu, a nie interesu publicznego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający