II GSK 1072/22
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi kasacyjnej wniesionej przez P.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który oddalił skargę skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarżący kwestionował zasadność nałożonej kary, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, oraz naruszenia prawa materialnego. Główny zarzut dotyczył błędnej wykładni i zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym (u.t.d.), w szczególności przepisów dotyczących obowiązku zgłoszenia pojazdu do licencji, wymogów dla przewozu okazjonalnego oraz konieczności posiadania odpowiedniej licencji. Skarżący argumentował, że jego działalność nie podlegała rygorom przewozu okazjonalnego, a posiadana licencja na przewóz osób samochodem osobowym była wystarczająca. Podnosił również zarzuty dotyczące niezgodności przepisów u.t.d. z Konstytucją oraz braku ich notyfikacji zgodnie z prawem UE. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając zarzuty za nieuzasadnione. Sąd stwierdził, że skarżący wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wymagana była odpowiednia licencja, a posiadana licencja na przewóz osób samochodem osobowym nie była wystarczająca do wykonywania przewozu okazjonalnego. NSA odwołał się do orzecznictwa TSUE, które potwierdziło, że usługi pośrednictwa w przewozie osób za pomocą aplikacji mobilnych należy uznać za usługi w dziedzinie transportu. Sąd uznał, że przepisy u.t.d. nie naruszają zasady wolności działalności gospodarczej ani zasady równości, a ograniczenia w nich zawarte służą ważnemu interesowi publicznemu.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących licencji na przewóz osób samochodem osobowym, wymogów dla przewozu okazjonalnego, a także stosowania przepisów prawa UE w kontekście usług transportowych świadczonych za pomocą aplikacji mobilnych.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego związanego z działalnością za pośrednictwem aplikacji mobilnej i interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym. Może być mniej bezpośrednio stosowalne do tradycyjnych form transportu.
Zagadnienia prawne (3)
Czy przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym musi spełniać dodatkowe warunki przewozu okazjonalnego, określone w art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym musi spełniać dodatkowe warunki, jeśli wykonywany przewóz ma charakter okazjonalny i nie spełnia kryteriów przewozu regularnego, specjalnego lub wahadłowego. Posiadana licencja nie była wystarczająca do wykonywania przewozu okazjonalnego.
Uzasadnienie
NSA uznał, że skarżący wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wymagana była odpowiednia licencja. Posiadana licencja na przewóz osób samochodem osobowym nie była wystarczająca do wykonywania przewozu okazjonalnego, który nie spełniał cech przewozu regularnego, specjalnego ani wahadłowego, a skarżący nie posiadał licencji taksówkarskiej.
Czy przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące licencji i przewozu okazjonalnego stanowią przepisy techniczne wymagające notyfikacji Komisji Europejskiej?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, przepisy te nie mają charakteru technicznego i nie wymagają notyfikacji, w związku z czym mogą być stosowane.
Uzasadnienie
NSA, odwołując się do orzecznictwa TSUE, stwierdził, że wskazane przepisy nie mają charakteru technicznego i mogą być stosowane. TSUE uznał usługi pośrednictwa za usługi w dziedzinie transportu, co potwierdza prawidłowość oceny charakteru usługi wykonywanej przez skarżącego.
Czy nałożenie wymogu posiadania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób narusza zasadę wolności działalności gospodarczej i zasadę równości?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, ograniczenia przewidziane w przepisach nie naruszają konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej ani zasady równości, ponieważ przedsiębiorcy mają wybór formy wykonywania działalności, a przepisy te służą ważnemu interesowi publicznemu.
Uzasadnienie
NSA uznał, że przepisy te nie naruszają zasady wolności gospodarczej ani równości, ponieważ zapewniają równe szanse i zapobiegają eliminacji z rynku przedsiębiorców wykonujących transport taksówką przez podmioty świadczące przewozy okazjonalne bez spełnienia wszystkich rygorów. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny.
Przepisy (12)
Główne
u.t.d. art. 18 § ust. 4a i ust. 4b
Ustawa o transporcie drogowym
p.p.s.a. art. 174
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.t.d. art. 14 § ust. 1 pkt 2
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 8 § ust. 1 pkt 3
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 87 § ust. 1 pkt 1 i ust. 3
Ustawa o transporcie drogowym
p.p.s.a. art. 145 § § 1 pkt 1 lit. c
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 183 § § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.p.a. art. 24 § § 1 pkt 5
Kodeks postępowania administracyjnego
Konstytucja art. 20
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 22
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 31 § ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Konstytucja art. 32 § ust. 1 i 2
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez niezastosowanie i brak uchylenia decyzji organu drugiej instancji z uwagi na błędne ustalenie stanu faktycznego oraz bezzasadne zaniedbanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka. • Niewłaściwe zastosowanie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że K.C. jako piastun Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jest uprawniony do wydawania zarówno decyzji, jak i postanowień w tej samej sprawie. • Brak uchylenia decyzji organów administracji, pomimo błędnego zastosowania przez te organy pkt 1.5. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d. i ukarania skarżącego za brak zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji. • Błędna wykładnia art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. polegająca na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego. • Naruszenie art. 20, 22, 31, 32 Konstytucji RP przez błędną wykładnię przepisów u.t.d. i uznanie, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d. • Naruszenie art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. przez ich bezpodstawne zastosowanie ze względu na sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji. • Naruszenie art. 18 ust. […]
Godne uwagi sformułowania
Sąd I instancji prawidłowo przywołał za organami przepisy: art. 4 pkt 11 u.t.d., definiujący przewóz okazjonalny jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego; art. 5 ust. 1 u.t.d., wymagający przy podjęciu i wykonywaniu transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2 uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz art. 5b ust. 1 u.t.d., nakazujący uzyskanie odpowiedniej licencji przy podjęciu i wykonywaniu krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. • W ocenie NSA wskazane w skardze kasacyjnej przepisy nie mają charakteru technicznego, nie wymagają notyfikacji i w związku z tym mogą być stosowane. • TSUE potraktował firmę U. jako wykonującą w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa) to oczywistym jest, że skarżący jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonywał usługę transportową. • Przedsiębiorcy mają prawo wyboru formy wykonywania transportu drogowego – taksówką na podstawie licencji, o której mowa w art. 6 ust. 1 u.t.d. lub w formie przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 5 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d., jednakże z zachowaniem rygorów wymienionych w art. 18 ust. 4 do 5 u.t.d.
Skład orzekający
Joanna Kabat-Rembelska
przewodniczący
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz
sprawozdawca
Cezary Pryca
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów ustawy o transporcie drogowym dotyczących licencji na przewóz osób samochodem osobowym, wymogów dla przewozu okazjonalnego, a także stosowania przepisów prawa UE w kontekście usług transportowych świadczonych za pomocą aplikacji mobilnych."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego związanego z działalnością za pośrednictwem aplikacji mobilnej i interpretacji przepisów ustawy o transporcie drogowym. Może być mniej bezpośrednio stosowalne do tradycyjnych form transportu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy popularnej usługi transportowej świadczonej przez aplikacje mobilne (jak Uber), co czyni ją interesującą dla szerokiego grona odbiorców. Analizuje kluczowe kwestie licencyjne i prawne związane z tą formą działalności.
“Czy twoja licencja na przewóz osób wystarczy? NSA wyjaśnia, kiedy aplikacje mobilne wymagają dodatkowych pozwoleń.”
Sektor
transportowe
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.