II FSK 3/23

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który oddalił skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Skarżący zarzucał naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej (art. 70 § 1 i § 6 pkt 1) poprzez błędne przyjęcie skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, a także naruszenie przepisów postępowania (art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) i prawa materialnego (art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.) w zakresie zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd uznał, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego było uzasadnione ujawnionymi w toku kontroli podatkowej okolicznościami wskazującymi na podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego, a nie jedynie celem zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Podkreślono, że postępowanie przeszło do fazy ad personam, przedstawiono zarzuty, przesłuchano podejrzanych i świadków, co świadczy o realnej aktywności organów. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, uznając, że uzasadnienie zarzutów nie spełniało wymogów formalnych, a pominięcie art. 188 o.p. jako podstawy kasacyjnej wyłączało kontrolę nad kwestią odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. W odniesieniu do prawa materialnego, NSA potwierdził prawidłowość wykluczenia z kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych nierzetelnymi fakturami, wskazując na brak wiedzy strony skarżącej o transakcjach, niewystarczające wyjaśnienia dotyczące wykonania usług oraz brak istotnych dokumentów. Sąd podkreślił, że wyrok uniewinniający w postępowaniu karnym wobec innych podmiotów nie miał wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż sądy administracyjne są związane ustaleniami sądu karnego jedynie w przypadku wyroku skazującego, a ponadto przedmiot badania sądu karnego nie obejmował okoliczności niniejszej sprawy.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający