II FSK 269/22

Przedmiotem skargi kasacyjnej K.K. był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. Decyzja ta uchyliła w całości decyzję organu pierwszej instancji określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił sądowi administracyjnemu naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 210 § 1 pkt 4) i 6) oraz art. 234 Ordynacji podatkowej. Główny zarzut dotyczył braku wskazówek w decyzji organu odwoławczego co do niepogorszenia sytuacji strony po ponownym rozpatrzeniu sprawy, co zdaniem skarżącego mogło prowadzić do wydania decyzji na wyższą kwotę i naruszenia zasady nieczerpania korzyści przez Państwo z bezprawnego działania jego organów. Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej i nie dopatrując się kwalifikowanych wad postępowania, uznał skargę za niezasadną. Sąd podkreślił, że decyzja organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, który pozwala na uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, z obowiązkiem wskazania okoliczności do zbadania. Skarżący nie wykazał naruszenia tego przepisu ani art. 210 § 1 pkt 4) i 6) o.p. W konsekwencji, zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 Konstytucji RP i art. 121 § 1 o.p. również uznano za niezasadne. Sąd oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. i zasądził zwrot kosztów postępowania.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający