II DSI 70/19

Sprawa dotyczyła prokurator M. C. D., która została obwiniona o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na oczywistej i rażącej obrazie przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz regulaminu urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Uchybienia te polegały na dopuszczeniu do nadmiernej przewlekłości i zawinionej bezczynności w prowadzonych sprawach, w tym na braku formalnego przedłużenia śledztwa przez blisko osiem miesięcy oraz na niepodjęciu śledztwa przez osiem miesięcy mimo ustania przesłanek jego zawieszenia. Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym uznał obwinioną za winną, ale odstąpił od wymierzenia kary, kwalifikując czyn jako przypadek mniejszej wagi i wskazując na nadmierne obciążenie obowiązkami służbowymi oraz brak premedytacji. Prokurator Generalny złożył odwołanie, zarzucając rażącą niewspółmierność kary i wnosząc o wymierzenie kary upomnienia. Sąd Najwyższy, rozpoznając odwołanie, stwierdził, że ustalenia faktyczne są bezsporne. Skupiając się na kwestii kary, Sąd Najwyższy uznał, że odstąpienie od jej wymierzenia było niesprawiedliwe i nie spełniało celów prewencyjnych i wychowawczych. Podkreślono, że długotrwała bezczynność i naruszenie gwarancji rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym terminie miały dużą szkodliwość społeczną i korporacyjną. W związku z tym, Sąd Najwyższy zmienił zaskarżone orzeczenie, wymierzając obwinionej najłagodniejszą karę dyscyplinarną – upomnienie, uznając ją za adekwatną do stopnia winy i szkodliwości czynu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający