II CSK 414/10

Sprawa dotyczyła roszczenia powoda J. S. o zapłatę kwoty 217 160 zł od pozwanego W. K. z tytułu wykonanych robót budowlanych, w tym prac dodatkowych. Sąd Okręgowy w P. pierwotnie uwzględnił powództwo w całości, uznając, że powodowi należy się wynagrodzenie za prace dodatkowe, mimo braku pisemnego aneksu do umowy, zgodnie z § 8 i § 13 umowy. Sąd pierwszej instancji ustalił, że strony zawarły umowę o roboty budowlane, a powód wykonał szereg prac dodatkowych, których koszt wyniósł 177 762 zł, a także nie otrzymał zapłaty 39 398 zł za prace objęte pierwotnym projektem. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok, zasądzając jedynie kwotę 39 398 zł, a pozostałą część powództwa oddalił, opierając się na zarzucie naruszenia art. 632 w zw. z art. 65 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji uznał, że brak pisemnego aneksu do umowy, mimo wykonania prac dodatkowych, uniemożliwia dochodzenie dodatkowego wynagrodzenia, a prace te zostały wykonane na własne ryzyko powoda. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną powoda, uchylił zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego w części dotyczącej oddalenia powództwa o zapłatę za prace dodatkowe. Sąd Najwyższy uznał, że zarzut naruszenia art. 405 k.c. przez jego niezastosowanie jest zasadny. Podzielił stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym, nawet jeśli umowa jest nieważna z powodu niezachowania formy pisemnej, równowartość wykonanych robót może być dochodzona na podstawie przepisów o bezpodstawnym wzbogaceniu, jeśli pozwany został wzbogacony. Sąd Najwyższy podkreślił, że podstawa faktyczna żądania pozostała taka sama, co umożliwiło zastosowanie art. 405 k.c. Sprawa została przekazana Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający