II CA 2452/13

Sąd Okręgowy w Krakowie rozpatrywał apelację Agencji Nieruchomości Rolnych od postanowienia Sądu Rejonowego w Oświęcimiu, które uwzględniło wniosek o zasiedzenie nieruchomości przez wnioskodawców J. H. i D. H. Wnioskodawcy posiadali nieruchomość od 1976 roku, wywodząc swoje posiadanie z nieformalnej zamiany gruntów z poprzednikiem prawnym Agencji. Sąd Rejonowy ustalił, że posiadanie to miało charakter samoistny, mimo że nabyto je w złej wierze, i zasiedzenie nastąpiło z dniem 1 stycznia 2007 roku. Apelacja Agencji skupiała się na zarzutach naruszenia przepisów procedury cywilnej (art. 247 kpc, art. 233 § 1 kpc) oraz prawa materialnego (art. 172 kc w zw. z art. 336 kc, art. 339 kc, art. 603 kc w zw. z art. 65 § 1 i 2 kc). Głównym argumentem apelującego było uznanie, że posiadanie wnioskodawców było zależne (wynikające z umowy użyczenia), a nie samoistne, co miało być potwierdzone przez porozumienie z 30 grudnia 2003 roku. Sąd Okręgowy oddalił apelację, uznając ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego za własne. Sąd odwoławczy podkreślił, że art. 247 kpc nie dotyczy dokumentów zawierających oświadczenia wiedzy, a porozumienie z 2003 roku miało taki charakter i służyło głównie uzyskaniu dopłat unijnych, nie zaś potwierdzeniu umowy użyczenia. Sąd odrzucił również zarzuty naruszenia art. 233 § 1 kpc, uznając ocenę dowodów przez Sąd Rejonowy za prawidłową, a zeznania świadków wnioskodawców za wiarygodne, znajdujące potwierdzenie w innych dowodach. Sąd Okręgowy podkreślił, że nawet świadomość posiadacza o braku tytułu własności nie wyklucza samoistności posiadania, a dążenie do uregulowania stanu prawnego nie pozbawia posiadania tego charakteru. Sąd uznał, że pierwotna umowa z 1976 roku, mimo braku formalnej formy, miała charakter zamiany, a nie użyczenia, co doprowadziło do zasiedzenia. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 kpc.

Zagadnienia prawne (4)

Skład orzekający