II CA 1285/19

Sprawa dotyczyła roszczenia regresowego ubezpieczyciela przeciwko kierowcy K. W., który w trakcie wykonywania obowiązków pracowniczych spowodował uszkodzenie zaparkowanego pojazdu, a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia. Sąd Rejonowy oddalił powództwo, uznając, że zgodnie z art. 120 § 1 Kodeksu pracy, w przypadku szkody wyrządzonej przez pracownika przy wykonywaniu obowiązków pracowniczych, odpowiedzialny jest wyłącznie pracodawca. Sąd pierwszej instancji oparł się na uchwale Sądu Najwyższego z 1976 r., która traktowała przepisy prawa pracy jako lex specialis wobec przepisów o ubezpieczeniach obowiązkowych. Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację ubezpieczyciela, zmienił zaskarżony wyrok. Podkreślono, że postępowanie apelacyjne jest postępowaniem merytorycznym, a sąd drugiej instancji ma obowiązek samodzielnej oceny materiału. Sąd Okręgowy nie podzielił stanowiska Sądu Rejonowego, uznając, że art. 43 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, który przewiduje prawo regresu ubezpieczyciela od kierowcy, który zbiegł z miejsca zdarzenia, ma zastosowanie również w sytuacji, gdy szkoda została wyrządzona w ramach obowiązków pracowniczych. Sąd Okręgowy wskazał, że nowsze orzecznictwo Sądu Najwyższego (np. wyrok z 2009 r.) oraz sądów apelacyjnych odchodzi od interpretacji, zgodnie z którą art. 120 § 1 k.p. wyłączałby zastosowanie art. 43 ustawy. Podkreślono, że celem regresu jest prewencyjne oddziaływanie na kierowców, a względy te są równie doniosłe w przypadku kierowców zawodowych. Sąd Okręgowy uznał, że zachowanie pozwanej, która poczuła zgrzyt, ale nie obejrzała uszkodzeń i odjechała, nie pozostawiając danych, wypełniło przesłankę zbiegnięcia z miejsca zdarzenia w rozumieniu art. 43 pkt 4 ustawy. W związku z tym, strona powodowa miała legitymację procesową do dochodzenia roszczenia regresowego od pozwanej.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający