II C 660/19

Powód M. A. wniósł o ustalenie, że wstąpił z mocy prawa w stosunek najmu lokalu mieszkalnego po śmierci swojej matki Z. A., która nastąpiła 9 października 2017 r. Pozwany (...) W. wniósł o oddalenie powództwa. Sąd ustalił, że Z. A. była najemczynią lokalu przy ul. (...) w W. od 1994 r. Powód był pierwotnie uprawniony do zamieszkiwania z matką. Jednakże, w oświadczeniach dotyczących liczby osób zamieszkałych w lokalu oraz we wnioskach o dodatek mieszkaniowy, Z. A. konsekwentnie wskazywała, że mieszka sama. Dokumentacja dotycząca stawek czynszu również uwzględniała tylko Z. A. jako lokatorkę. Protokół z wizji w lokalu matki krótko przed jej śmiercią potwierdził, że nikt inny z nią nie zamieszkiwał. Powód twierdził, że opiekował się matką i mieszkał z nią przez ostatnie lata, a w chwili jej śmierci był z nią w lokalu. Zeznania świadków, w tym sąsiadów, nie potwierdziły jednak jednoznacznie, że powód stale zamieszkiwał z matką. Niektórzy świadkowie zeznali, że powód jedynie odwiedzał i opiekował się matką. Zeznania żony powoda były niespójne i sąd uznał je za niewiarygodne. Zeznania samego powoda również były sprzeczne w różnych etapach postępowania. Sąd podkreślił, że sąsiedzi, którzy byliby najbardziej kompetentni do potwierdzenia faktu stałego zamieszkiwania, nie potwierdzili tej okoliczności. Dodatkowo, dokumentacja dotycząca innego lokalu, który powód posiadał z żoną, wskazywała na jego zamieszkiwanie tam. Sąd uznał, że powód nie wykazał, iż stale zamieszkiwał z matką w spornym lokalu do chwili jej śmierci, co jest warunkiem koniecznym do wstąpienia w stosunek najmu na podstawie art. 691 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego. W związku z tym powództwo zostało oddalone. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu.

Zagadnienia prawne (1)