II AKa 413/07

Sprawa dotyczyła wniosku M. W. o zasądzenie od Skarbu Państwa kwoty 100.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie, które trwało od 12 kwietnia 2005 roku do 20 listopada 2006 roku. Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 września 2007 roku (sygn. akt IV Ko 23/07) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawcy kwotę 24.700 złotych tytułem zadośćuczynienia, uznając ją za właściwą kompensatę przeżyć psychicznych i cierpień. W pozostałej części żądanie oddalono. Pełnomocnik wnioskodawcy wniósł apelację, zarzucając naruszenie art. 552 § 4 kpk i domagając się zasądzenia dalszych 75.300 złotych. Sąd Apelacyjny w Katowicach uznał apelację za oczywiście bezzasadną. Sąd odwoławczy podkreślił, że wysokość zadośćuczynienia jest ustalana uznaniowo, z uwzględnieniem szeregu okoliczności, takich jak wiek, czas trwania aresztowania, wpływ na edukację, zdrowie i środowisko. Analizując te czynniki, Sąd Apelacyjny stwierdził, że Sąd Okręgowy prawidłowo ocenił przesłanki kształtujące wysokość zadośćuczynienia. Wskazano, że wnioskodawca był już wcześniej karany, nie był szykanowany, korzystał z opieki lekarskiej, a skutki aresztowania nie były nieodwracalne. Nawet jeśli aresztowanie pogorszyło stan zdrowia, nie można było z całą pewnością przypisać tego wyłącznie aresztowaniu, a obecny stan zdrowia wnioskodawcy jest dobry. Sąd odwoławczy zwrócił również uwagę na możliwość miarkowania odszkodowania na podstawie art. 362 kc w przypadku przyczynienia się poszkodowanego do zastosowania środka zapobiegawczego, choć w tej sprawie nie dokonano takiej oceny. Ostatecznie, uznając zasądzoną kwotę za odpowiednią, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający