I1 C 318/19

Powód (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od pozwanej B. L. kwoty 389,16 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie oraz zwrotu kosztów postępowania. Roszczenie wynikało z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych telewizji satelitarnej, zawartej między poprzednikiem prawnym powoda a pozwaną. Umowa została rozwiązana 14 grudnia 2012 r. W dniu 19 maja 2016 r. poprzednik powoda wystawił notę obciążeniową na kwotę 340 zł za niezwrócenie dekodera. Powód nabył tę wierzytelność 14 lipca 2016 r. Pozwana nie złożyła odpowiedzi na pozew i nie stawiła się na rozprawę, mimo prawidłowego zawiadomienia. Sąd Rejonowy w Gdyni, działając w postępowaniu uproszczonym, wydał wyrok zaoczny. Sąd przyjął twierdzenia powoda o faktach za prawdziwe zgodnie z art. 339 § 1 kpc, jednakże uznał powództwo za niezasługujące na uwzględnienie. Kluczową kwestią była ocena przedawnienia roszczenia. Sąd ustalił, że umowa została rozwiązana 14 grudnia 2012 r., a pozwana miała obowiązek zwrócić dekoder w ciągu 30 dni, czyli do 14 stycznia 2013 r. Od tej daty, zgodnie z art. 120 § 1 zd. drugie k.c., należało liczyć termin wymagalności kary umownej. Roszczenia związane z działalnością gospodarczą przedawniają się w ciągu trzech lat (art. 118 k.c.). Pozew został złożony 26 lipca 2018 r., co oznacza, że termin przedawnienia rozpoczął bieg 15 stycznia 2013 r. i upłynął 15 stycznia 2016 r. Sąd podkreślił, że sam fakt wystawienia noty księgowej w 2016 r. nie zmienił terminu wymagalności. Ponadto, sąd powołał się na art. 117 § 2¹ k.c. (w brzmieniu obowiązującym od 9 lipca 2018 r.), który stanowi, że po upływie terminu przedawnienia nie można dochodzić roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. W związku z tym, że roszczenie było przedawnione i nie zostało przerwane, sąd oddalił powództwo. O kosztach procesu orzeczono na zasadzie odpowiedzialności za wynik sporu (art. 98 i 108 k.p.c.), obciążając nimi powoda.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający