I ZI 75/23

Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej, na podstawie art. 80 § 2b ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w związku z art. 13 k.p.k., odmówił przyjęcia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego M. L. Wnioskodawca A. S., reprezentowany przez adwokata M. M., domagał się zezwolenia na ściganie sędziego za czyny zniesławienia i zniewagi. Kluczowym powodem odmowy było stwierdzenie, że wnioskodawca A. S. nie posiadał aktualnego statusu oskarżyciela. Zgodnie z art. 13 k.p.k., postępowanie w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej może być zainicjowane i prowadzone tylko przez podmiot posiadający status oskarżyciela. Analiza akt sprawy wykazała, że postępowanie karne, w którym A. S. występował jako oskarżyciel prywatny, zostało prawomocnie umorzone przez Sąd Rejonowy w Ł. z powodu braku wymaganego zezwolenia na ściganie, a postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Sąd Okręgowy w Ł. W związku z tym, nie został spełniony formalny warunek wniosku wynikający z art. 13 k.p.k. Sąd Najwyższy, działając na podstawie art. 80 § 2b u.s.p., który stanowi, że w przypadku niespełnienia warunków formalnych pisma procesowego lub oczywistej bezzasadności wniosku, prezes sądu dyscyplinarnego odmawia jego przyjęcia zarządzeniem, podjął zaskarżone rozstrzygnięcie. Odpis zarządzenia został doręczony wnioskodawcy i jego pełnomocnikowi z urzędu, z pouczeniem o możliwości złożenia zażalenia do Sądu Najwyższego.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający