I SA/Bd 71/26

I SA/Bd 71/26 - Postanowienie WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2026-02-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Halina Adamczewska-Wasilewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 2, art. 247
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 5 grudnia 2025 r., Nr 0401-IEE1.7113.87.2025.2 w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
w Bydgoszczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego we Włocławku z dnia 20 października 2025 r. o oddaleniu skargi na czynności egzekucyjne dotyczące obwieszczenia o pierwszej licytacji nieruchomości z dnia 5 września 2025 r.
Pismem z dnia 13 stycznia 2026 r., nadanym w tym samym dniu za pośrednictwem Poczty, Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie został zachowany ustawowy termin do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie natomiast do treści art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W przypadku wniesienia skargi po terminie, sąd odrzuca skargę postanowieniem, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Taka konstrukcja normatywna obliguje sąd - podczas badania przesłanek formalnych wniesienia skargi - również do kontroli terminu jej wniesienia.
Zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Natomiast oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu (§ 3).
W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie z dnia 5 grudnia 2025 r. zostało skutecznie doręczone Skarżącemu dnia 12 grudnia 2025 r. Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 12 stycznia 2026 r., stosownie do treści art. 83 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu postanowienia zawarto prawidłowe pouczenie o trybie i terminie zaskarżenia postanowienia do sądu administracyjnego. Skarżący nadał skargę, w dniu 13 stycznia 2026 r., a zatem po upływie terminu przewidzianego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie nie został złożony wniosek do Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Jednocześnie w pkt 2 sentencji, Sąd działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt
II OZ 700/14). Skoro w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która w myśl art. 247 p.p.s.a., wyklucza możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I OZ 163/19, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 3 lutego 2023 r., sygn. akt II SPP/Sz 3/23).
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak
w pkt 1 sentencji postanowienia. Natomiast o pkt 2 Sąd orzekł na podstawie art. 247 p.p.s.a.