I PKN 335/98Zasadnienie wypowiedzenia umowy o pracę z powodu choroby

Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę z powództwa trzech pracownic przeciwko Przedsiębiorstwu Produkcji Leśnej „A.” Spółce z o.o. o uznanie wypowiedzeń umów o pracę za bezskuteczne. Powódki były zatrudnione w zakładzie produkcyjnym liczącym niewiele ponad 20 osób. Przyczyną wypowiedzeń były częste nieobecności chorobowe: Irena Ś. była nieobecna 57 dni, Elżbieta G. - 38 dni, a Jadwiga N. - 76 dni w 1997 roku. Sąd Rejonowy uznał wypowiedzenia za bezskuteczne, twierdząc, że absencje powódek nie były częste i długotrwałe w porównaniu z innymi pracownikami, a ich sytuacja osobista (np. opieka nad chorym dzieckiem) oraz długi staż pracy przemawiały na ich korzyść. Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie oddalił apelację pozwanego, uznając, że strona pozwana nie wykazała dezorganizacji pracy przez powódki i że absencje dotyczyły załogi jako całości. Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok, stwierdzając naruszenie art. 45 KP przez błędną wykładnię pojęcia „wypowiedzenie nieuzasadnione”. Sąd Najwyższy podkreślił, że ocena przyczyn wypowiedzenia musi być powiązana z celem stosunku pracy, a częste lub długotrwałe nieobecności pracownika spowodowane chorobą, które uniemożliwiają świadczenie pracy zgodnie z oczekiwaniami pracodawcy, mogą stanowić uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia, zwłaszcza w małym zakładzie produkcyjnym, gdzie absencje mogą mieć wymierne skutki finansowe i dezorganizować pracę. Sąd Najwyższy wskazał na sprzeczność w rozumowaniu Sądu Wojewódzkiego, który jednocześnie stwierdził problemy z absencjami w zakładzie i uznał wypowiedzenia za nieuzasadnione. Sąd Najwyższy zwrócił również uwagę, że ocena częstotliwości absencji powinna uwzględniać ich bezwzględną długość oraz kontekst zakładu pracy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający