I OZ 1325/17

Sprawa dotyczyła zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło jego zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA. Zarządzenie to wzywało K. J. do sprecyzowania przedmiotu skargi, wskazując, czy dotyczy ona bezczynności Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, czy też rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. K. J. argumentował, że z przepisów nie wynika nakaz ścisłego określania wniosków w sprawie. WSA odrzucił jego zażalenie, stwierdzając, że na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. K. J. złożył kolejne zażalenie, powołując się na art. 167 i 167a P.p.s.a., które mają stosować przepisy o postanowieniach do zarządzeń przewodniczącego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednak, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do NSA przysługuje na postanowienia WSA w określonych przypadkach, a także na postanowienia dotyczące m.in. odrzucenia skargi czy umorzenia postępowania. NSA podkreślił, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości zaskarżenia w drodze zażalenia zarządzenia przewodniczącego wzywającego stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma. W związku z tym, Sąd I instancji prawidłowo uznał takie zażalenie za niedopuszczalne i je odrzucił. NSA oddalił zażalenie na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający