I KZP 19/08

Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 23 września 2008 r. (sygn. I KZP 19/08) rozstrzygnął zagadnienie prawne przekazane przez Sąd Okręgowy w G., dotyczące interpretacji art. 496 § 3 k.p.k. w kontekście nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżyciela prywatnego lub jego pełnomocnika na rozprawie głównej. Sąd Okręgowy, powołując się na wcześniejsze orzecznictwo i doktrynę, wyraził wątpliwość, czy niestawiennictwo na kolejnym terminie rozprawy, po rozpoczęciu przewodu sądowego, powinno skutkować umorzeniem postępowania. Sąd Najwyższy, analizując przepis art. 496 § 3 k.p.k. oraz jego relację do art. 444 § 3 k.p.k. z 1969 r., a także biorąc pod uwagę różnice między przerwą a odroczeniem rozprawy, uznał, że zwrot "na rozprawie głównej" oznacza każdy etap postępowania. W związku z tym, nieusprawiedliwione niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego lub jego pełnomocnika na każdym terminie rozprawy głównej, niezależnie od tego, czy jest to pierwsza rozprawa, czy kolejne, traktowane jest jako odstąpienie od oskarżenia i skutkuje umorzeniem postępowania na podstawie art. 496 § 3 k.p.k. Podkreślono, że jest to domniemanie niewzruszalne, a jego celem jest zobowiązanie oskarżyciela do wykazywania woli kontynuowania postępowania. W przypadku, gdy niestawiennictwo nastąpi po rozpoczęciu przewodu sądowego na pierwszej rozprawie, wymagana jest zgoda oskarżonego na umorzenie postępowania (art. 496 § 2 k.p.k.).

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający