I KK 29/26

Sąd Najwyższy w Izbie Karnej rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego M. M. od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Brzegu z dnia 4 kwietnia 2025 r. (sygn. akt II K 95/25). Wyrokiem nakazowym Sąd Rejonowy uznał skazanego za winnego ciągu trzech przestępstw z art. 190 § 1 k.k. w zb. z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., orzekając karę 10 miesięcy ograniczenia wolności oraz, na podstawie art. 41a § 1 k.k., zakaz kontaktowania się i zbliżania do pokrzywdzonego. Kluczowym problemem okazało się to, że Sąd Rejonowy nie określił czasu trwania tych środków karnych. Prokurator Generalny w kasacji podniósł zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, wskazując, że art. 43 § 1 k.k. nakazuje orzekanie zakazów wymienionych w art. 39 pkt 2-2b k.k. w latach, od roku do lat 15. Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną, podkreślając, że brak wskazania czasu trwania środków karnych stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, które nie może być uzupełnione w postępowaniu wykonawczym. W związku z tym, Sąd Najwyższy uchylił pkt II zaskarżonego wyroku, dotyczący orzeczenia o środkach karnych, i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Brzegu, który będzie musiał uwzględnić wymóg określenia czasu trwania zakazów.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający