I KK 150/26Uchylenie środka karnego nieokreślony czas
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpoznał kasację Prokuratora Generalnego wniesioną na korzyść skazanego M.K. od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu, który skazał go za przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. (groźby karalne) na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności oraz orzekł trzy środki karne, w tym zakaz kontaktowania się z pokrzywdzonymi i zbliżania się do nich na odległość nie mniejszą niż 10 metrów. Kasacja zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. i art. 41a § 1 k.k., polegające na nieokreśleniu okresów obowiązywania orzeczonych środków karnych. Sąd Najwyższy podzielił argumentację kasacji, stwierdzając, że Sąd Rejonowy zaniechał określenia czasu trwania zakazu, co stanowiło obligatoryjne uchybienie. Zgodnie z art. 43 § 1 k.k., zakazy te orzeka się w latach od roku do 15 lat, chyba że zachodzą szczególne okoliczności (art. 41a § 3 k.k.). Brak określenia czasu trwania zakazu nie mógł być konwalidowany w postępowaniu wykonawczym. W związku z tym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia środków karnych i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, zobowiązując go do zastosowania art. 43 § 1 k.k. i określenia terminu wykonania orzeczenia.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaInterpretacja art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. i art. 41a § 1 k.k. w zakresie obowiązku określenia okresu obowiązywania środków karnych.
Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy sąd orzeka zakaz kontaktowania się lub zbliżania do określonych osób i nie określa jego okresu.
Zagadnienia prawne (1)
Czy nieokreślenie przez sąd pierwszej instancji okresu obowiązywania środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi stanowi rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, nieokreślenie okresu obowiązywania środka karnego z art. 39 pkt 2b k.k. stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, które obliguje do uchylenia orzeczenia w tym zakresie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy wskazał, że zgodnie z art. 43 § 1 k.k., zakazy wymienione w art. 39 pkt 2b k.k. orzeka się w latach od roku do 15 lat, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zaniechanie określenia czasu trwania zakazu jest uchybieniem, które nie może być konwalidowane w postępowaniu wykonawczym.
Rozstrzygnięcie
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M.K. | osoba_fizyczna | skazany |
| Prokurator Generalny | organ_państwowy | wnioskodawca kasacji |
| K.S. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| N.S. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
Przepisy (9)
Główne
k.k. art. 190 § 1
Kodeks karny
k.k. art. 39 § 2b
Kodeks karny
Dotyczy zakazu kontaktowania się z określonymi osobami i zbliżania się do nich.
k.k. art. 41a § 1
Kodeks karny
k.k. art. 43 § 1
Kodeks karny
Określa minimalny i maksymalny okres obowiązywania zakazów wymienionych w art. 39 pkt 2b k.k. (od roku do 15 lat).
Pomocnicze
k.k. art. 41a § 3
Kodeks karny
Wyjątek od zasady określania czasu trwania zakazu, możliwy w przypadku kary bezwzględnego pozbawienia wolności.
k.p.k. art. 521 § 1
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do wniesienia kasacji przez Prokuratora Generalnego.
k.p.k. art. 535 § 5
Kodeks postępowania karnego
Tryb rozpoznania oczywiście zasadnej kasacji.
k.p.k. art. 537 § 2
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do orzekania na posiedzeniu bez udziału stron.
k.k.w. art. 13 § 1
Kodeks karny wykonawczy
Brak możliwości konwalidowania braku określenia czasu trwania zakazu w postępowaniu wykonawczym.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Nieokreślenie przez Sąd Rejonowy okresu obowiązywania środka karnego w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonymi stanowi rażące naruszenie prawa materialnego (art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. i art. 41a § 1 k.k.). • Brak ten miał istotny wpływ na treść wyroku, kształtując niekorzystną dla skazanego sytuację niepewności co do czasu stosowania zakazu. • Brak ten nie mógł być konwalidowany w postępowaniu wykonawczym.
Godne uwagi sformułowania
rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa materialnego • nie określeniu okresów obowiązywania orzeczonych środków karnych • kasacja okazała się oczywiście zasadna • w zaistniałym układzie procesowym zastosowanie art. 43 § 1 k.k. było obligatoryjne • w sposób nieuprawniony ukształtowano niekorzystną dla skazanego sytuację, w której czas stosowania zakazu pozostawał nieznany • brak ten nie mógł być konwalidowany w ramach postępowania wykonawczego
Skład orzekający
Jerzy Grubba
przewodniczący
Michał Laskowski
sprawozdawca
Andrzej Stępka
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Interpretacja art. 43 § 1 k.k. w zw. z art. 39 pkt 2b k.k. i art. 41a § 1 k.k. w zakresie obowiązku określenia okresu obowiązywania środków karnych."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy sąd orzeka zakaz kontaktowania się lub zbliżania do określonych osób i nie określa jego okresu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu wykonywania środków karnych w sprawach karnych, a mianowicie konieczności precyzyjnego określenia ich czasu trwania, co ma bezpośrednie przełożenie na prawa skazanego.
“Sąd Najwyższy: Zakaz kontaktu z pokrzywdzonym musi mieć określony termin!”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka polskie orzecznictwo i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane przepisy
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.