I FZ 258/22

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) rozpoznał sprzeciw wniesiony od własnego postanowienia z dnia 18 stycznia 2023 r., które odrzuciło zażalenie spółki M. sp. z o.o. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Postanowienie WSA dotyczyło odrzucenia sprzeciwu i umorzenia postępowania w sprawie prawa pomocy, w ramach skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w przedmiocie podatku od towarów i usług. NSA, powołując się na przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w szczególności art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1, stwierdził, że jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Jednakże, zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, gdy nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Ustawa ta nie przewiduje środków odwoławczych od orzeczeń NSA, które są ostateczne z chwilą wydania. Ponieważ zaskarżone postanowienie NSA z 18 stycznia 2023 r. zostało doręczone z pouczeniem o jego ostateczności i braku możliwości zaskarżenia, wniesiony sprzeciw został uznany za niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający