I FSK 176/22

Sprawa dotyczyła skargi kasacyjnej D.S. od wyroku WSA w Kielcach, który oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach. Decyzja ta odmawiała uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2006 r., po wznowieniu postępowania. Skarżący oparł wniosek o wznowienie na wyroku TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 (Glencore Agriculture Hungary). W skardze kasacyjnej podniesiono dwa główne zarzuty: pierwszy dotyczył nieważności postępowania przed WSA z powodu udziału sędziów, którzy wcześniej orzekali w sprawie zakończonej innym wyrokiem WSA, co miało naruszać art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. Drugi zarzut dotyczył naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z przepisami Ordynacji podatkowej i art. 47 Karty praw podstawowych UE, poprzez niesłuszne oddalenie skargi i zaakceptowanie poglądu organu, że wyrok TSUE nie miał wpływu na decyzję ostateczną. Skarżący argumentował, że decyzja została wydana na podstawie fragmentarycznego materiału dowodowego, a jej wykładnia była sprzeczna z tezami wyroku TSUE. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W odniesieniu do pierwszego zarzutu, Sąd wyjaśnił, że wyrok WSA przywołany przez skarżącego nie był wyrokiem kończącym postępowanie w sprawie kontroli legalności decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, co do której skarżący wnioskował o wznowienie. W związku z tym nie zaszła przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W kwestii drugiego zarzutu, NSA podkreślił, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest instytucją nadzwyczajną. Analizując wyrok TSUE w sprawie C-189/18, Sąd stwierdził, że dotyczył on odmiennej sytuacji prawnej (prawo węgierskie) i nie nakładał na organy podatkowe obowiązku włączania wszystkich dowodów z powiązanych postępowań. W polskim porządku prawnym, zgodnie z Ordynacją podatkową, dowody z innych postępowań mogą być wykorzystane, ale strona ma prawo do ich kwestionowania i wnioskowania o ich ponowne przeprowadzenie. Sąd uznał, że skarżący nie został pozbawiony prawa do obrony i miał możliwość skorzystania z przysługujących mu uprawnień procesowych. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że wyrok TSUE nie miał wpływu na treść decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, ponieważ nie wymuszał on podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia. Tym samym, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. został uznany za niezasadny.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający