I FSK 1111/07

Sprawa rozpatrywana przez Naczelny Sąd Administracyjny dotyczyła opodatkowania podatkiem akcyzowym sprzedaży oleju opałowego przez spółkę cywilną prowadzącą stację paliw. Dyrektor Izby Celnej, uchylając decyzję organu I instancji, określił skarżącym zobowiązanie w podatku akcyzowym za kwiecień 2002 r. w wysokości 5 186 zł, przyjmując, że działalność spółki była stacją paliw, a sprzedaż oleju opałowego przy użyciu odmierzacza paliw ciekłych podlegała opodatkowaniu jako sprzedaż na cele inne niż opałowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę podatników, uznając, że przepisy przewidywały domniemanie sprzedaży na cele inne niż opałowe w przypadku użycia odmierzacza na stacji paliw, a definicja stacji paliw obejmowała również sprzedaż z podjazdu. Skarga kasacyjna zarzucała naruszenie przepisów prawa materialnego (ustawy o VAT, rozporządzeń wykonawczych) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania (art. 141 § 4 p.p.s.a.) przez wadliwe uzasadnienie wyroku WSA. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podkreślając, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i nie stwierdził nieważności postępowania. Sąd uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. za nieuzasadniony, wskazując, że uzasadnienie WSA zawierało ustalenia faktyczne i ocenę dowodów. Co więcej, NSA stwierdził, że zarzuty naruszenia prawa materialnego były wadliwie sformułowane, ponieważ kwestionowały ustalenia faktyczne, a nie ich wykładnię czy zastosowanie. Sąd podkreślił, że zarzutami naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać ustaleń faktycznych, a w tej sprawie nie podważono skutecznie ustaleń dotyczących sprzedaży oleju opałowego na stacji paliw przy użyciu odmierzacza. W konsekwencji, NSA uznał, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia żądań.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający