I CZ 47/16

Sprawa dotyczyła zażalenia powódki M. W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 22 stycznia 2016 r., które oddaliło jej zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 18 września 2015 r. Sąd Okręgowy odrzucił pozew powódki przeciwko Urzędowi Gminy S., uznając, że Urząd ten nie posiada zdolności sądowej, ponieważ jest jedynie organem pomocniczym gminy, a zdolność prawną i sądową posiada gmina. Sąd Apelacyjny podzielił to stanowisko, podkreślając, że powódka była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i że nie zachodzi tożsamość podmiotowa między gminą a jej urzędem. W zażaleniu do Sądu Najwyższego powódka zarzuciła naruszenie art. 70 k.p.c., argumentując, że sąd powinien był zobowiązać ją do sprecyzowania oznaczenia strony pozwanej. Sąd Najwyższy zważył, że zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje jedynie na ściśle określone postanowienia sądu drugiej instancji, wymienione w art. 394^1 § 1 i 2 k.p.c. Postanowienie Sądu Apelacyjnego wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, dotyczące odrzucenia pozwu, nie jest objęte tym przepisem i powinno być zaskarżone skargą kasacyjną. Sąd Najwyższy stwierdził, że powódka dokonała błędnego wyboru środka zaskarżenia, co skutkowało niedopuszczalnością zażalenia. W związku z tym, na podstawie art. 394^1 § 3 k.p.c. w związku z art. 398^21 k.p.c. i art. 373 w zw. z art. 370 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający