I CSK 2603/25

Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez P. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 7 kwietnia 2025 r. w sprawie o zapłatę. Skarżący domagał się przyjęcia skargi do rozpoznania, powołując się na przesłankę oczywistej jej zasadności, która miała wynikać z rzekomo błędnej wykładni art. 483 Kodeksu cywilnego przez Sąd Okręgowy oraz pominięcia przez ten sąd utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego dopuszczalności i konstrukcji kar umownych. Sąd Najwyższy przypomniał, że przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej stawia skarżącemu szczególnie wysokie wymagania i oznacza, że zarzucane uchybienia muszą być oczywiste, dostrzegalne na pierwszy rzut oka i mieć kwalifikowany charakter. W ocenie Sądu Najwyższego, argumentacja skarżącego sprowadzała się do polemiki z oceną prawną Sądu Okręgowego i prezentowania własnej, odmiennej wykładni przepisów, co nie może być utożsamiane z oczywistą zasadnością skargi. Sąd Okręgowy przeprowadził analizę postanowień umownych dotyczących kar umownych i przedstawił motywy swojej decyzji, a jego wykładnia nie była oczywiście sprzeczna z treścią przepisu ani nie ignorowała dorobku judykatury. Postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją służącą ponownej weryfikacji zastosowania prawa do ustalonego stanu faktycznego. W związku z tym, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398^9^ § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując również innych przesłanek uzasadniających jej przyjęcie z urzędu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie przepisów o opłatach za czynności adwokackie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający