I CSK 10/17

Powództwo W. K. i S. K. o uznanie za niedozwolone postanowienia wzorca umowy deweloperskiej o treści „Strony postanawiają nie nakładać wzajemnie kar umownych dla stron udokumentowanej tym aktem umowy deweloperskiej” zostało uwzględnione przez Sąd Okręgowy, a następnie utrzymane w mocy przez Sąd Apelacyjny. Sąd pierwszej instancji uznał, że postanowienie to narusza interes konsumenta, uniemożliwiając mu uzyskanie rekompensaty za szkodę wynikłą z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego przez dewelopera. Dodatkowo, sąd wskazał na potencjalną dezorientację konsumenta wynikającą z zestawienia § 16 (odwołującego się do ustawy deweloperskiej) i § 17 (wyłączającego kary umowne), co narusza zasadę transparentności. Sąd Apelacyjny podzielił te ustalenia, podkreślając, że przedsiębiorca powinien być zobligowany do zapłaty kar umownych w przypadku opóźnienia, a możliwość dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych jest znacznie bardziej uciążliwa. Sąd Najwyższy, rozpoznając skargę kasacyjną pozwanej, zważył, że choć po stronie nabywcy istnieją pewne obowiązki niepieniężne (np. stawiennictwo do odbioru lokalu), to ich znaczenie jest drugorzędne w porównaniu do głównego obowiązku dewelopera (przeniesienie własności). Wyłączenie kar umownych w odniesieniu do tego głównego obowiązku jest nieporównywalne z ewentualnymi korzyściami dla dewelopera z wyłączenia kar za niewykonanie obowiązków nabywcy. W konsekwencji, postanowienie to zostało uznane za sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające interes konsumenta, a także za nietransparentne ze względu na niespójność z innymi postanowieniami wzorca. Skarga kasacyjna pozwanej została oddalona.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający