I C 586/22

Sprawa dotyczyła powództwa A.S. o ustalenie bezskuteczności wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego przez Gminę M. S. Powódka zawarła umowę najmu w 1972 roku. W 2020 roku podjęła decyzję o generalnym remoncie mieszkania, które było w złym stanie technicznym i zostało zalane. Na czas remontu, który rozpoczął się w marcu 2020 roku i zakończył w grudniu 2021 roku, powódka przeniosła się do mieszkania córki, planując powrót po jego zakończeniu. Gmina wypowiedziała umowę najmu w lutym 2022 roku, wskazując jako podstawę art. 11 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie praw lokatorów, tj. niezamieszkiwanie w lokalu przez okres dłuższy niż 12 miesięcy. Sąd Rejonowy uznał powództwo za uzasadnione. Analizując przepis art. 189 k.p.c. dotyczący interesu prawnego w ustaleniu, sąd stwierdził, że powódka ma taki interes, gdyż grozi jej eksmisja. Sąd ustalił, że powódka od 1972 roku zamieszkiwała w lokalu i opuściła go jedynie tymczasowo na czas remontu, który ze względu na swój zakres i warunki (w tym pandemię i śmierć męża powódki) trwał długo i uniemożliwiał zamieszkiwanie. Sąd podkreślił, że samo przebywanie poza lokalem przez ponad 12 miesięcy, bez uwzględnienia zamiaru stałego pobytu i przyczyn opuszczenia, nie jest wystarczającą podstawą do wypowiedzenia umowy najmu. Z ustaleń faktycznych wynikało, że powódka skupiała swoją aktywność życiową w tym lokalu i miała zamiar powrotu. W konsekwencji sąd orzekł, że wypowiedzenie umowy najmu jest bezskuteczne, a stosunek najmu nadal istnieje. Sąd zasądził również od pozwanej na rzecz powódki zwrot kosztów postępowania w kwocie 487 zł.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający