I C 289/25Odmowa dodatku mieszkaniowego kryterium dochodowe 23

Powód T. E. wniósł pozew przeciwko (...) Towarzystwu (...) SA o zapłatę kwoty 825,08 zł, stanowiącej uzupełnienie odszkodowania za szkodę komunikacyjną, która miała miejsce 30 kwietnia 2024 r. Powód wskazał, że koszt naprawy jego pojazdu marki F. (...) wyniósł 9.380,53 zł, podczas gdy pozwany wypłacił jedynie 8.555,45 zł. Pozwany ubezpieczyciel nie kwestionował swojej odpowiedzialności, ale podniósł, że dochodzona kwota jest zawyżona i nieudowodniona, a wypłacone odszkodowanie odpowiada rzeczywistym kosztom naprawy. Sąd Rejonowy w Giżycku, po przeprowadzeniu postępowania, oddalił powództwo. Sąd ustalił, że okoliczności kolizji oraz obowiązywanie polisy OC są bezsporne. Kluczową kwestią sporną była wysokość poniesionej szkody. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c., zgodnie z którymi ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Sąd uznał, że przedstawiona przez powoda faktura VAT, mimo że dokumentuje koszty naprawy, nie jest wystarczającym dowodem na udowodnienie rzeczywistej wysokości szkody, zwłaszcza w sytuacji, gdy pozwany kwestionuje jej zasadność. Sąd wskazał, że w takich przypadkach konieczne jest zgromadzenie innych dowodów, np. opinii biegłego. Ponieważ powód nie sprostał ciężarowi dowodu, jego roszczenie zostało oddalone. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 §1 k.p.c., z zaznaczeniem, że pozwany nie wykazał poniesionych kosztów.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający