XXIII ZS 56/22

Sygn. akt XXIII Zs 56/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 maja 2022 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy i Zamówień Publicznych w składzie: Przewodniczący:Sędzia Andrzej Kubica po rozpoznaniu w dniu 2 maja 2022 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi odwołującego Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców przeciwko zamawiającemu Skarbowi Państwa – (...) W. na postanowienie Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej z dnia 14 marca 2022 r., sygn. akt KIO 554/22 oddala skargę. Sędzia Andrzej Kubica Sygn. akt XXIII Zs 56/22 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 marca 2022 r. Prezes Krajowej Izby Odwoławczej zwrócił odwołanie wniesione przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców. W uzasadnieniu postanowienia Prezes Krajowej Izby Odwoławczej wyjaśnił, że w dniu 28 lutego 2022 r. wpłynęło do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej odwołanie Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego na „Odbiór odpadów komunalnych z nieruchomości zamieszkanych i mieszanych w W. , od 1.07.2022r. (dzielnice: B. , T. ; O. , U. , W. ; Ś. ; B. i W. ) i od 1.10.2022r.( M. ). Numer referencyjny: (...) .” Pismem z dnia 1 marca 2022 r. na podstawie w art. 518 ust.1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1129, dalej jako: pzp ) wezwano Odwołującego pod rygorem zwrotu odwołania do przesłania w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania dowodu uiszczenia wpisu w terminie przewidzianym na wniesienie odwołania oraz dokumentów potwierdzających umocowanie Pani N. K. do reprezentowania odwołującego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie odwołujący wskazał, że jest organem państwowym i z tego względu jak i zgodnie z zasadą generalną zawartą w art. 94 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2257 ze zm., dalej jako: u.k.s.c.) nie ma obowiązku uiszczania opłat sądowych. Odwołujący do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania nie uiścił wpisu od odwołania. Prezes KIO przywołując treść art. 517 pzp , art. 518 ust. 1 pzp oraz 519 ust 1. pzp a także art. 94 u.k.s.c wskazał, że ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych zgodnie z jej art. 1. reguluje jedynie zasady dotyczące kosztów sądowych w sprawach cywilnych, natomiast postępowanie przed Krajową Izbą Odwoławczą regulowane jest odrębnymi przepisami – ustawą z dnia 11 września 2019 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1129), Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą (Dz.U. z 2020 r. poz. 2453) oraz Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania. Żaden z wyżej wymienionych aktów prawnych nie zawiera natomiast zwolnienia z obowiązku uiszczania wpisu od odwołania przez organy państwowe lub explicite przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, nie określa również wpisu od odwołania jako opłaty sądowej. Wpis od odwołania wnoszonego do Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej jest zatem w ocenie Prezesa KIO całkowicie odrębną instytucją, której zasady uiszczania reguluje ww. rozporządzenie. Ustawa Prawo zamówień publicznych z dnia 11 września 2019 r. ani też ww. akty wykonawcze nie zawierają również odesłania w tym zakresie do przepisów Kodeksu Postępowania Cywilnego bądź wprost do ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wobec powyższego nie było możliwym zastosowanie zwolnienia zawartego w art. 94 u.k.s.c. w postępowaniu przed Krajową Izbą Odwoławczą. Skargę na powyższe postanowienie wniósł odwołujący Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców zaskarżając je w całości. Postanowieniu temu skarżący zarzucił: 1. mogące mieć istotny wpływ na treść wydanego postanowienia naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 519 ust. 1 w zw. z art. 517 ust. 1 pkt 2 pzp , polegające na niezasadnym zastosowaniu powyższych przepisów prawa w okolicznościach niniejszej sprawy i postanowieniu o zwrocie odwołania, poprzez uznanie, iż Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, mimo, iż jako samodzielny organ ochrony prawa i statio fisci Skarb Państwa, działający w związku z realizacją swoich ustawowych zadań i uprawnień zmierzających do ochrony prawa - zobowiązany jest do uiszczenia wpisu od odwołania, co w konsekwencji, prowadzi także do: 2. naruszenia normy prawnej zawartej w art. 505 ust. 2 pzp , polegającego na uniemożliwieniu Skarżącemu, jako Odwołującemu - Rzecznikowi Małych i Średnich Przedsiębiorców, wykonywania jego ustawowych zadań polegających na ochronie praw przedsiębiorców w szczególności w oparciu o uprawnienie do korzystania ze środków ochrony prawnej nadane naruszonym przepisem prawa. Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zobowiązanie Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej do nadania właściwego biegu odwołaniu wniesionemu przez Skarżącego (jako Odwołującego) w dniu 28 lutego 2022 r. zgodnie z art. 517 ust. 1 pkt 1 pzp . Sąd Okręgowy zważył co następuje. Skarga wniesiona przez wykonawcę Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców. jest oczywiście bezzasadna. Przed przystąpieniem do rozważań bezpośrednio dotyczących zasadności skargi wyjaśnić należy podstawy rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym oraz w składzie jednego sędziego. Zgodnie z 579 ust. 2 pzp w postępowaniu toczącym się wskutek wniesienia skargi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego o apelacji, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej. W niniejszym postępowaniu znajduje zatem odpowiednie zastosowanie art. 374 k.p.c. , który stanowi, że sąd drugiej instancji może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne, jeżeli strona w apelacji lub odpowiedzi na apelację złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy, chyba że cofnięto pozew lub apelację albo zachodzi nieważność postępowania. Ponieważ skarżący wnosząc skargę, ani przeciwnik skargi w odpowiedzi na skargę nie złożyli wniosku o przeprowadzenie rozprawy, a Sąd Okręgowy uznał, że jej przeprowadzenie nie jest konieczne, skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić przy tym należy, że na podstawie art. 374 k.p.c. w zw. z art. 579 ust. 2 p.z.p. wniosek o przeprowadzenie rozprawy może być zgłoszony jedynie w skardze lub odpowiedzi na nią, a nie w dowolnym momencie postępowania skargowego. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności wniesionej skargi podkreślić należy, że zgodnie z art. 517 pzp ust. 1 . Odwołanie podlega rozpoznaniu, jeżeli:1) nie zawiera braków formalnych; 2) uiszczono wpis w wymaganej wysokości. ust. 2 . Wpis uiszcza się najpóźniej do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania. Z przepisu tego w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości wynika, że termin na uiszczenie wpisu jest tożsamy z terminem do wniesienia odwołania. Z kolei zgodnie z art. 518 ust. 1 p.z.p. jeżeli odwołanie nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, braku pełnomocnictwa lub braku dowodu uiszczenia wpisu w terminie, o którym mowa w art. 517 ust. 2 Prezes Izby wzywa odwołującego, pod rygorem zwrócenia odwołania, do poprawienia lub uzupełnienia odwołania lub złożenia dowodu uiszczenia wpisu lub dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania odwołującego, w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania. Treść tego przepisu potwierdza zatem dodatkowo, że termin na uiszczenie wpisu od odwołania jest identyczny z terminem na wniesienie odwołana. Wskazać ponadto należy, że wysokość wpisu oraz sposób jego pobierania zostały określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 30 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania (Dz.U. z 2020 r. 2437) wydanym w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 576 ust. 1 pzp . Podkreślić należy, że ani Pzp ani rozporządzenie w sprawie kosztów postępowania odwoławczego nie przewidują możliwości zwolnienia odwołującego od obowiązku wniesienia wpisu – zarówno w całości, jak i w części. Co zostało wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Podkreślić wypada, że postępowanie przed Krajową Izbą Odwoławczą regulowane jest odrębnymi przepisami tj. ustawą pzp , rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 2020 r. w sprawie szczegółowych rodzajów kosztów postępowania odwoławczego, ich rozliczania oraz wysokości i sposobu pobierania wpisu od odwołania; rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 2020 r. w sprawie postępowania przy rozpoznawaniu odwołań przez Krajową Izbę Odwoławczą . Postępowanie skargowe natomiast regulowane jest tożsamą ustawą pzp , przepisami ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego 2 o apelacji (stosowane odpowiednio, jeżeli przepisy Rozdziału 3 w Dziale IX ustawy Pzp nie stanowią inaczej) a także ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (określa m.in. zasady i tryb pobierania kosztów sądowych w sprawach cywilnych, zasady ich zwrotu, wysokość opłat sądowych w sprawach cywilnych, w tym opłaty od skargi na orzeczenie KIO oraz zasady zwalniania od kosztów sądowych). Żaden z aktów prawnych dotyczących postępowania odwoławczego nie zwalnia skarżącego z obowiązku uiszczenia wpisu od odwołania, co ma miejsce dopiero w postępowaniu skargowym. Wypada zaznaczyć, że Krajowa Izba Odwoławcza nie jest sądem w rozumieniu przepisów krajowych, zarówno ustrojowych jak i procesowych natomiast prowadzone przed nią postępowanie nie jest sprawą sądową o której mowa w przepisach k.p.c. Stanowi o tym także art. 2§3 k.p.c. który wskazuje, że nie są rozpoznawane w postępowaniu sądowym sprawy cywilne, jeżeli przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów. W ocenie Sądu Okręgowego przy rozpoznawaniu skargi w niniejszej sprawie nie wystąpiły jakiekolwiek wątpliwości związane czy to z treścią przepisów będących podstawą zwrotu odwołania wskazanych przez skarżącego, czy to wynikające z orzecznictwa w tym przedmiocie lub wypowiedzi doktryny. W ocenie Sądu Okręgowego treść przepisów art. 517 ust. 2 oraz art. 518 ust. ustawy Prawo zamówień publicznych , które były podstawą zwrotu odwołania przez Prezesa Krajowej Izby Odwoławczej jest jednoznaczna, a ich wykładnia nie nastręcza najmniejszych nawet wątpliwości interpretacyjnych, nie mówiąc o tym by wątpliwości te były poważne. Jak się wydaje rzeczywistą przyczyną sformułowanej skargi jest brak zgody na wyraźną literę przepisów obowiązujących w zakresie braku stosowania zwolnienia z obowiązku uiszczania wpisu od odwołania przez skarżącego. W ocenie Sądu w takiej sytuacji skarżący winien wystąpić ze stosownymi wnioskami de lege ferenda , bądź wręcz zainicjować adekwatne zmiany legislacyjne a nie postulować arbitralną i projektującą wykładnię jasnych przepisów. Z przedstawionych względów, uznając podniesione w skardze zarzuty i argumenty za bezzasadne, Sąd Okręgowy na podstawie art. 588 ust. 1 ustawy Prawo zamówień publicznych skargę tą oddalił. Sędzia Andrzej Kubica