XIV K 91/14

Sprawa dotyczy oskarżonego M. M., który został zatrzymany przez policję w nocy 30 grudnia 2013 r. podczas kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości. Badanie alkomatem wykazało stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu od 0,54 mg/l do 0,63 mg/l, co znacznie przekraczało dopuszczalny limit. Oskarżony przyznał się do prowadzenia pojazdu i spożycia alkoholu, jednak próbował argumentować, że jego stan psychofizyczny mógł być zaburzony przez interakcję leku antydepresyjnego (A., zawierającego paroksetynę), który przyjmował z powodu depresji, z alkoholem. Twierdził, że lek podniósł jego tolerancję na alkohol i nie zdawał sobie sprawy z rzeczywistego poziomu nietrzeźwości. Sąd, opierając się na opiniach biegłych toksykologa i psychiatry, odrzucił tę linię obrony. Biegli jednoznacznie stwierdzili, że paroksetyna nie wpływa na metabolizm alkoholu, a wręcz może potęgować jego działanie i nasilać stany depresyjne. Odczucia oskarżonego, takie jak euforia czy zaburzenia krytycyzmu, były typowym skutkiem spożycia alkoholu, a nie interakcji z lekiem. Sąd uznał, że oskarżony był w stanie zwykłej nietrzeźwości alkoholowej, mógł i powinien przewidzieć skutki swojego zachowania, a jego zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem nie była ograniczona. W konsekwencji, M. M. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Sąd wymierzył mu karę 100 stawek dziennych grzywny (po 30 zł każda), co daje łącznie 3000 zł, oraz obligatoryjny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat (zastosowano przepis względniejszy dla sprawcy obowiązujący w czasie czynu). Sąd zaliczył na poczet grzywny okres zatrzymania (1 dzień = 2 stawki) oraz na poczet zakazu prowadzenia pojazdów okres zatrzymania prawa jazdy od 30 grudnia 2013 r. do 12 listopada 2015 r. Zasądzono od oskarżonego koszty sądowe w kwocie 1200,54 zł.

Zagadnienia prawne (2)