XI Ka 866/18
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy uniewinnił obwinionego od zarzutów naruszenia przepisów o transporcie drogowym, uznając rozumowanie sądu niższej instancji za dowolne i pozbawione racjonalnej argumentacji.
Sąd Okręgowy w Lublinie, rozpoznając apelację obrońcy, zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Łukowie i uniewinnił obwinionego od zarzucanych mu czynów związanych z naruszeniem przepisów o transporcie drogowym. Sąd odwoławczy uznał, że rozumowanie sądu pierwszej instancji dotyczące przewidywalności osiągnięcia średniej prędkości autobusu było pozbawione racjonalnej argumentacji i miało charakter dowolny, nadając odpowiedzialności charakter obiektywny. Sąd Okręgowy obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy w Lublinie, w składzie SSO Artur Achrymowicz, rozpoznał sprawę z apelacji obrońcy od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie, który skazał S. S. za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Sąd Okręgowy, zmieniając zaskarżony wyrok, uniewinnił obwinionego od zarzucanych mu czynów. Głównym powodem takiej decyzji była ocena rozumowania Sądu Rejonowego jako pozbawionego racjonalnej argumentacji i dowolnego. Sąd Rejonowy opierał się na tezie, że obwiniony powinien był przewidzieć nierealność osiągnięcia przez autobus średniej prędkości 56 km/h na określonej trasie, co wymagałoby wyznaczenia drugiego kierowcy. Sąd Okręgowy uznał tę tezę za nieuzasadnioną, wskazując, że nadaje ona odpowiedzialności charakter wyłącznie obiektywny. Sąd odwoławczy podkreślił, że wyroki nie powinny opierać się na przypuszczeniach, a zeznania kierowcy A. C. przeczyły tej tezie. Ponadto, sąd odwoławczy zakwestionował pogląd sądu pierwszej instancji, że brak należytej staranności może stanowić jednocześnie okoliczność obciążającą. W konsekwencji, Sąd Okręgowy uniewinnił obwinionego i obciążył Skarb Państwa kosztami postępowania odwoławczego.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił tę kwestię, opierając się na dowolnych i nieracjonalnych założeniach.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że teza sądu rejonowego o konieczności przewidzenia nierealności osiągnięcia średniej prędkości była pozbawiona racjonalnej argumentacji, nadawała odpowiedzialności charakter obiektywny i opierała się na przypuszczeniach, co jest niedopuszczalne w postępowaniu wykroczeniowym.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
zmiana wyroku i uniewinnienie
Strona wygrywająca
obwiniony S. S.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| S. S. | osoba_fizyczna | obwiniony |
Przepisy (1)
Główne
u.t.d. art. 92 § ust. 3, ust. 4, ust. 5
Ustawa o transporcie drogowym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Rozumowanie sądu pierwszej instancji dotyczące przewidywalności prędkości było dowolne i pozbawione racjonalnej argumentacji. Odpowiedzialność nie może mieć charakteru obiektywnego i opierać się na przypuszczeniach. Zeznania kierowcy A. C. przeczyły tezie sądu pierwszej instancji. Brak należytej staranności nie może być jednocześnie okolicznością obciążającą.
Godne uwagi sformułowania
osiągnięcie przez autobus średniej prędkości 56 km/h na trasie do „Z. , nazywanego «zimową stolicą» P. ” będzie na tyle nierealne, by zachodziła potrzeba wyznaczenia drugiego kierowcy jako pozbawiona racjonalnej argumentacji (...) jawi się jako zupełnie dowolna, nadając odpowiedzialności za skutek charakter wyłącznie obiektywny na przypuszczeniach wyroków opierać nie należy niemanie Sądu Rejonowego jakoby istota winy nieumyślnej w postaci braku należytej staranności mogła stanowić równocześnie okoliczność obciążającą jest z gruntu zasadniczo chybione
Skład orzekający
Artur Achrymowicz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia winy nieumyślnej w kontekście odpowiedzialności wykroczeniowej, zasady prawidłowego rozumowania sądu i zakazu opierania wyroków na przypuszczeniach."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych przepisów ustawy o transporcie drogowym i konkretnego stanu faktycznego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak sąd odwoławczy może zakwestionować rozumowanie sądu niższej instancji, wskazując na jego dowolność i brak racjonalnych podstaw, co jest cenne z perspektywy praktyki prawniczej.
“Sąd Okręgowy: Rozumowanie sądu pierwszej instancji było dowolne i pozbawione podstaw!”
Sektor
transportowe
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt XI Ka 866/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2018 roku Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Artur Achrymowicz Protokolant: protokolant Katarzyna Bielak po rozpoznaniu dnia 1 października 2018 roku sprawy S. S. s. M. i H. zd. Ś. ur. (...) w T. obwinionego z art. 92 ust. 3, ust. 4, ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym i in. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Łukowie z dnia 5 lipca 2018 roku sygn. akt II W 122/18 1. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia obwinionego od dokonania zarzuconych mu czynów. 2. Poniesionymi w postępowaniu odwoławczym wydatkami obciąża Skarb Państwa. SSO Artur Achrymowicz XI Ka 866/18 UZASADNIENIE Będąca osią rozumowania Sądu Rejonowego i zasadniczą przesłanką Jego rozstrzygnięcia teza, iż obwiniony powinien był i mógł przewidzieć, że w okresie zmiany turnusów (trudno dociec jakież to turnusy miały się zmieniać w czwartek 16 lutego 2017 r.) osiągnięcie przez autobus średniej prędkości 56 km/h na trasie do „ Z. , nazywanego «zimową stolicą» P. ” (k. 46v) z S. (równie dobrze, posługując się poetyckim stylem Sądu Rejonowego, można by je określić byłą stolicą dawnej G. ) będzie na tyle nierealne, by zachodziła potrzeba wyznaczenia drugiego kierowcy (kierujący pojazdem A. C. najwyraźniej tak nie uważał, skoro nie zgłaszał takiej potrzeby) – jako pozbawiona racjonalnej argumentacji (Sąd nie wskazuje ani jaka, ani tym bardziej dlaczego taka, a nie inna, byłaby realna) – jawi się jako zupełnie dowolna, nadając odpowiedzialności za skutek charakter wyłącznie obiektywny. Powyższa teza Sądu Rejonowego, wobec braku uzasadnienia, jawi się jako założenie, czy przypuszczenie, a na przypuszczeniach wyroków opierać nie należy. Tym bardziej, kiedy przypuszczeniu przeczą wprost zeznania A. C. : „wielokrotnie jeździłem na tej trasie”, „plan nie wskazywał, że może dojść do przekroczenia”, „odcinek /…/ był do przejechania przeze mnie, naciski ze strony najemcy spowodowały, że przekroczyłem czas jazdy i przerwy” (k. 39v), a Sąd Rejonowy – jak wskazał w uzasadnieniu wyroku – „nie znalazł podstaw do kwestionowania ich wiarygodności” (k. 45). Ubocznie jedynie wskazać wypada, iż mniemanie Sądu Rejonowego jakoby istota winy nieumyślnej w postaci braku należytej staranności mogła stanowić równocześnie okoliczność obciążającą (k. 47) jest z gruntu zasadniczo chybione. Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy orzekł, jak w wyroku. Artur Achrymowicz
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI