XI GC 2043/18

Sprawa dotyczyła powództwa o zapłatę części kary umownej w kwocie 5000 zł, dochodzonej przez powódkę od pozwanej spółki z tytułu opóźnienia w wykonaniu międzynarodowego przewozu towarów. Powódka naliczyła karę umowną w łącznej kwocie 29 600 zł, a niniejszym pozwem dochodziła jej części. Pozwana wniosła sprzeciw, podnosząc m.in. zarzut niewłaściwości miejscowej, braku legitymacji procesowej, niewykazania roszczenia co do zasady i wysokości, a także wniosła o miarkowanie kary. Kluczowym argumentem pozwanej było, że kary umowne zastrzeżone w zleceniu spedycyjnym są nieważne w świetle Konwencji CMR. Sąd, analizując stan faktyczny, ustalił, że doszło do jednodniowego opóźnienia w dostawie ładunku, spowodowanego omyłką kierowcy. Sąd uznał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 Konwencji CMR, postanowienie umowy zakładające obowiązek zapłaty kary za opóźnienie w dostawie jest nieważne, gdyż jest sprzeczne z art. 23 ust. 5 Konwencji, który wiąże odpowiedzialność przewoźnika za opóźnienie z udowodnieniem poniesionej szkody. Ponadto, sąd stwierdził, że powódka nie wykazała skutecznie poniesienia szkody w dochodzonej kwocie, mimo obciążenia jej przez kontrahenta karą umowną w wysokości 4500 zł. W konsekwencji, sąd oddalił powództwo w całości, zasądzając od powódki na rzecz pozwanej koszty procesu.

Zagadnienia prawne (2)